เวินซูไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก
เรื่องที่เธอตัดสินใจแต่งงานกับฮั่วเยี่ยนนั้นมีเหตุผลที่เปิดเผยไม่ได้อยู่แต่แรก เธอจึงเผลอยื่นมือไปแย่งเอกสาร
เซิ่งเจิงโจวยกมือขึ้นอย่างง่ายดาย ทำให้เวินซูคว้าได้แต่ความว่างเปล่า
เวินซูโมโห “คืนมาให้ฉัน!”
ดวงตาดำสนิทของเขาจ้องเธอเขม็ง น้ำเสียงเย็นชาราวกับแผ่ออกมาจากกระดูก “สัญญาก่อนแต่งงานของคุณกับฮั่วเยี่ยนงั้นเหรอ?”
น้ำเสียงของเซิ่งเจิงโจวแทบฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
แต่ความเฉียบคมของเขากลับทำให้คนฟังขวัญผวา
โดยเฉพาะสายตาคู่นั้นที่ดำมืดและกดดันอย่างยิ่ง
เวินซูมั่นใจว่าเขาอ่านเห็นทุกอย่างแล้ว
เธอจึงเม้มปาก สีหน้าเย็นชา ไม่พูดอะไร
ในดวงตาของเซิ่งเจิงโจวราวกับมีชั้นน้ำแข็งเคลือบอยู่ “ฮั่วเยี่ยนไปต่างประเทศเพื่อจัดการเรื่องจดทะเบียนสมรสหรือ?”
เวินซูไม่ชอบท่าทีที่เซิ่งเจิงโจวเหมือนรู้ทุกเรื่องไปเสียหมดแบบนี้
เขารู้ความเคลื่อนไหวของฮั่วเยี่ยน ทั้งยังเห็นสัญญาก่อนแต่งงานแล้วเดารายละเอียดปลีกย่อยได้อย่างแม่นยำในทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะเซิ่งเจิงโจวเป็นแบบนี้มาตลอด เธอคงไม่หวาดหวั่นเพราะเรื่องของลิ่งอี๋อยู่เสมอ จนหลายปีมานี้แทบไม่เคยนอนหลับสนิท
เวินซูรู้สึกหงุดหงิดจริง ๆ ที่เซิ่งเจิงโจวรู้เรื่องนี้เข้า
ตอนนั้นพวกเขาตกลงกันไว้ว่า ภายในปีนี้เธอห้ามแต่งงาน ไม่อย่างนั้นร้านของเก่าในตระกูลเวินที่อยู่ในมือเซิ่งเจิงโจวจะไม่กลับคืนมาเป็นชื่อเธอ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับพังครืนลงอย่างไม่ทันตั้งตัว
เธอกำลังจะแต่งงาน
และเซิ่งเจิงโจวก็มาเห็นเข้ากับตาตัวเอง
เห็นชัดว่าไม่มีทางปฏิเสธได้แล้ว
เธอสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าสบตาเขาอย่างเด็ดเดี่ยว “ใช่ ฉันยังต้องขอบคุณคุณด้วย คืนที่คุณไปส่งฉันที่จิ่วเหิง ฉันกับเขาตัดสินใจจดทะเบียนสมรสกันอย่างเป็นทางการ”