จนกระทั่งใบรับรองสีแดงร่วงออกมาจากซองเอกสาร
เวินซูมองตัวอักษรสามคำที่เด่นชัดสะดุดตา
ใบหย่า
ในช่วงเวลานี้ เอกสารฉบับนี้ถูกส่งมาถึงมือเธอด้วยวิธีเช่นนี้
เวินซูยืนนิ่งอยู่กับที่ มองใบหย่าในมือนานอยู่พักหนึ่ง เธอไม่ได้เปิดดูข้างใน และไม่ได้ใคร่รู้อะไรมากนัก จึงยัดเอกสารใส่กระเป๋าอย่างลวก ๆ ก่อนขึ้นรถต่อโดยไม่รู้สึกหวั่นไหว
ก็ไม่ได้แย่อะไร
เมื่อได้รับเอกสารฉบับนี้ ก็หมายความว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซิ่งเจิงโจวได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว
หลังหย่าร้าง ย่อมมีธุระบางอย่างที่ต้องใช้ใบหย่า ต่อให้เซิ่งเจิงโจวไม่ส่งมา เธอก็คงต้องเอ่ยปากขออยู่ดี
สถานที่นัดพบกับฮั่วอีคือร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เป็นร้านอาหารฝรั่งเศส
ตอนเวินซูมาถึง วันนี้ร้านค่อนข้างคึกคัก
บรรยากาศเทศกาลยังคงอบอวลอยู่
ฮั่วอีจองที่นั่งไว้แล้ว พอเห็นเวินซูก็รีบโบกมือเรียก
เวินซูเดินเข้าไปนั่ง แล้วหันมองรอบ ๆ ก่อนถามว่า “ตึกที่เชื่อมต่ออยู่ข้าง ๆ นั่นคืออะไรเหรอ?”
ฮั่วอีเหลือบมอง “อ๋อ ตึกนั้นน่ะเหรอ ฉันลืมบอกเธอไป ก่อนหน้านี้มีที่ดินแปลงหนึ่งเปิดประมูลกันใหญ่โต ระหว่างทางเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น วันนี้จะประกาศผู้ชนะแล้ว คาดว่าพอเสร็จงานคงมีคนกลุ่มใหญ่ตามมากินข้าวที่นี่”
เวินซูถาม “แปลงที่ตงเฉิงเหรอ?”
“ใช่”
เวินซูเข้าใจขึ้นมาทันที
ก็คือแปลงที่ตระกูลฮั่วประกาศถอนตัวต่อหน้าคนอื่น แต่ลับหลังกลับยื่นซองประมูลอีกครั้ง
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ผู้ชนะก็คงเป็นตระกูลฮั่ว
“วันตรุษจีนทั้งที ทำไมถึงออกมาได้ล่ะ พ่อแม่ไม่ว่าเธอเหรอ?” เวินซูเปลี่ยนเรื่อง
ฮั่วอียิ้มพลางส่ายหน้า แววประชดตัวเองอยู่ในน้ำเสียงไม่น้อย “พวกเขาคงอยากไล่ฉันไปให้พ้น ๆ จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าอยู่แล้ว เรื่องงานแต่งของเธอกับพี่ชายฉัน พวกเขายังแค้นฉันอยู่เลย”