รถของต้วนหลิงอี้จอดอยู่หลังพุ่มไม้ประดับ บดบังเอาไว้เกือบมิด นับว่าพรางตาได้ดี
เวินซูขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว จ้องมองไปทางนั้นนิ่ง ๆ
ถ้าเธอมองไม่ผิด
รถของต้วนหลิงอี้กำลังรอผู้หญิงคนเมื่อครู่อยู่
เวินซูขมวดคิ้ว เดินไปทางนั้นสองสามก้าว อยากมองผู้หญิงที่เพิ่งขึ้นรถให้ชัดกว่านี้
แต่เธอเพิ่งขยับ รถของต้วนหลิงอี้ก็สตาร์ตแล้วขับออกไป
เวินซูมองเงารถที่แล่นห่างออกไปเรื่อย ๆ ในใจพลันเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา ผู้หญิงแบบไหนกันที่ทำให้ต้วนหลิงอี้มารับด้วยตัวเอง?
ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่เธอเห็นในงานวันเกิดครั้งก่อนหรือเปล่า?
เวินซูรู้สึกเหมือนมีเรื่องให้ปวดหัวไปหมด
เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แต่เรื่องนี้ก็คลุมเครือเสียเหลือเกิน แล้วเธอจะไปพูดอะไรกับฮั่วอีได้?
ถ้าเป็นแค่เธอคิดมากไปเอง ก็เท่ากับทำลายความไว้ใจระหว่างพวกเขาไม่ใช่หรือ? เกิดเรื่องนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิด และเป็นแค่ความระแวงของเธอฝ่ายเดียว หากทั้งคู่ทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ เธอคงรู้สึกผิดไม่น้อย
เวินซูยกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว
เอาเป็นว่าไปจัดการงานที่ค้างอยู่ก่อนดีกว่า
แต่พอถึงเที่ยง เพื่อนร่วมงานก็พูดคุยเรื่องกองถ่ายกันเป็นครั้งคราว
เวินซูคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความหยั่งเชิงไปหาฮั่วอี
【เวินซู】：คุณกับต้วนหลิงอี้ไม่คิดจะจัดงานแต่งย้อนหลังสักงานจริง ๆ เหรอ?
【ฮั่วอี】：ค่อยดูอีกทีแล้วกัน คุณก็รู้ว่าหลิงอี้อยู่ในตระกูลต้วนลำบากแค่ไหน ถ้าหลายปีมานี้เขาไม่เอาการเอางาน สร้างคุณค่าให้ตระกูลต้วนมากพอ พวกเขาคงไม่ยอมให้เขามีที่ยืนบนโต๊ะหรอก