เซิ่งเจิงโจวเงยหน้ามองท้องฟ้า ยื่นมือออกไปรองหิมะที่โปรยปรายลงมาเล็กน้อย แววตาใสกระจ่างราวกับสายน้ำ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
อวี้เหยี่ยนเว่ยเดินเข้าไปหา
แล้วจุดบุหรี่ที่เขตสูบบุหรี่
“เรามาคุยกันหน่อย”
เซิ่งเจิงโจวเหลือบมองเขาเล็กน้อย “อยากคุยเรื่องอะไร”
อวี้เหยี่ยนเว่ยมองใบหน้าที่สงบนิ่งไร้ความหวั่นไหวอยู่เสมอแล้วก็พลันโมโหขึ้นมา เขาแค่นยิ้ม “ฉันควรพูดไหมว่าประธานเซิ่งผู้เหี้ยมโหดไร้หัวใจ เริ่มทำตัวเป็นนักบุญแล้วหรือ? ถึงได้ทุ่มเทช่วยคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณขนาดนี้”
มาถึงขั้นนี้แล้ว
เขาไม่มีทางถูกเซิ่งเจิงโจวหลอกอีก
เมื่อมองย้อนดูเรื่องราวทั้งหมดในช่วงนี้ ตั้งแต่เซิ่งเจิงโจวคุยเรื่องหย่ากับเวินซู ยกบริษัท หุ้น และทรัพย์สินมหาศาลให้เธอเป็นต้นมา ทุกอย่างก็ไม่ชอบมาพากลแล้ว
ตระกูลเซิ่งมีฐานะอย่างไร? เซิ่งเจิงโจวเป็นคนแบบไหน?
ถึงกับยกฉางหลงให้เวินซูไปง่าย ๆ
ยังแบ่งหุ้นของบริษัทใหญ่อย่างเซิ่งชวงให้เธออีก
ต่อให้รักจนสุดหัวใจ ก็ใช่ว่าจะทำได้ถึงขนาดนี้
หลังจากนั้น
เรื่องทะเบียนบ้านของลิ่งอี๋ เซิ่งเจิงโจวเลือกที่จะไม่เอา เธอพอจะหาเหตุผลมาอธิบายได้ อย่างมากก็เพราะพ่อลูกไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน เขาไม่เอาก็ยังพอฟังขึ้น
แต่เซิ่งเจิงโจวไม่ได้แค่ไม่เอา
เขายังยื่นมือเข้าไปยุ่งลึกถึงขนาดนั้น ถึงกับผิดใจกับตระกูลฮั่ว เสี่ยงอันตรายแย่งคนจากตระกูลฮั่ว วางแผนจัดการเรื่องของลิ่งอี๋อย่างรอบคอบ ทั้งยังตบหน้าตระกูลฮั่วจนเสียชื่อเสียงและเงินทองมหาศาล