ปกติเซิ่งจือชิงไม่ใช่คนที่จะเผชิญหน้ากับเซิ่งเจิงโจวตรง ๆ แต่ในเวลานี้เขาก็ทนไม่ไหวเช่นกัน เขามองพี่ชายคนโตที่ตนเคารพด้วยความรู้สึกซับซ้อน ในคำพูดมีความสงสารเวินซูอยู่มากกว่า
และความสงสารเช่นนี้
ก็กลายเป็นหนามทิ่มแทงใจเวินซู
คำถามที่เซิ่งจือชิงมีต่อเซิ่งเจิงโจวทำให้ร่างกายของเวินซูแข็งทื่อขึ้นมา
ราวกับการที่เซิ่งเจิงโจวไม่เคยใส่ใจเธอแม้แต่น้อย ถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คนอย่างหมดเปลือก
ทั้งที่เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าวันนี้จะต่อกรกับตระกูลเซิ่งให้ถึงที่สุด
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า
เซิ่งเจิงโจวจะคิดใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองกับตระกูลฮั่ว
การ “ปกป้อง” แบบนี้ เธอคงต้องขอบคุณเขาจริง ๆ
อาจเป็นเพราะความไม่เป็นธรรมที่เซิ่งจือชิงรู้สึก หรืออาจเป็นเพราะแววตาแดงก่ำปนเยาะเย้ยของเวินซู เซิ่งเจิงโจวจึงเงยหน้าขึ้น “เสียใจเหรอ? เธอเสี่ยงคลอดลูกสาวให้ตระกูลฮั่ว เรื่องนี้ไม่ใช่ความอัปยศของตระกูลเซิ่งหรอกหรือ ตระกูลเซิ่งไม่มีเหตุผลจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ให้ใหญ่โต ไม่มีใครอยากป่าวประกาศเรื่องแบบนี้ คนที่ควรเสียใจจริง ๆ เป็นเธองั้นเหรอ”
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งเกินไป
ทั้งที่พูดตรงเสียขนาดนั้น และความจริงก็น่าอับอายจนเห็นได้ชัด แต่เขากลับไม่มีอารมณ์แปรปรวน ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น
ทว่าคำพูดของเขา
ทำให้เซิ่งฝู่หลินหรี่ตาลงอย่างอดไม่ได้
เพราะนี่คือความจริง
สะใภ้ตระกูลเซิ่งกลับให้กำเนิดลูกแก่ตระกูลฮั่ว ต่อให้ฟ้าถล่ม เรื่องนี้ก็แพร่งพรายให้คนรู้ทั่วไม่ได้ ตระกูลเซิ่งยิ่งไม่อาจเล่นงานเวินซูอย่างโจ่งแจ้ง