เวินซูลงมืออย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว
เธอ...รับแหวนขอแต่งงานของฮั่วเยี่ยนไว้
จนกระทั่ง
ชั่วขณะที่เซิ่งเจิงโจวจ้องมองท่าทางของเธอ แสงนีออนยามค่ำคืนก็สะท้อนวูบในดวงตา ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นแสงเย็นเยียบ
แทบจะมองเธอไม่ชัด
ฮั่วเยี่ยนมองเวินซูอยู่ตลอด เขายืนข้างเธออย่างเงียบเชียบ
ท่าทางองอาจผึ่งผายราวกับเป็นผู้ชนะในศึก
บรรยากาศในงานกลับมาคึกคักถึงขีดสุดอีกครั้ง
เสียงแสดงความยินดีกับฮั่วเยี่ยนดังขึ้นไม่ขาดสาย
สีหน้าของเผยจืออวี้ที่เดิมถูกเซิ่งเจิงโจวถามจนชะงักไปพลันผ่อนคลายลง เขายกแก้วชนกับเซิ่งเจิงโจวต่อ «ประธานเซิ่งคิดมากไปแล้ว เสี่ยวซูไม่ได้รังเกียจอะไร โดยเฉพาะผู้ชายโสดคุณภาพดีอย่างประธานฮั่ว จะปฏิเสธไม่คบหาด้วยได้ยังไงล่ะ?»
พูดจบ
เผยจืออวี้เหลือบมองซูจื้อเหยาที่มีสีหน้าอ่านไม่ออก
«แต่เสี่ยวซูของเราค่อนข้างขี้อาย เรื่องที่มีคนเปิดเผยขอแต่งงานก่อน เธอก็ต้องสงวนท่าทีหน่อย เรื่องแบบนี้น่ะ ต้องให้ผู้ชายเป็นฝ่ายทำถึงจะน่าสนใจ ทั้งยังสมเหตุสมผลกว่า»
ดูเหมือนเขาจะไม่รู้เลยว่าเซิ่งเจิงโจวคือสามีของเวินซู
ทุกคำที่พูดออกมาล้วนทิ่มแทงใจคน «โดยไม่รู้ตัว»
เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ตอบอะไรเผยจืออวี้อีก
เผยจืออวี้อารมณ์ดีอย่างยิ่ง ถึงกับควักเงินตัวเองเปิดเหล้าชั้นดีโดยไม่เสียดายสักนิด ทั้งยังยกแก้วชนกับโต๊ะอื่นพลางพูดคุยไปด้วย