“อะไรนะ...” รูม่านตาของอวี้ซีหดเล็กลง เธอมองสบดวงตาลึกล้ำเย็นชาของเซิ่งเจิงโจวอย่างไม่อยากเชื่อ จนวิญญาณแทบสั่นสะท้าน
เซิ่งเจิงโจวประคองเวินซูให้นั่งลงบนโซฟา เพราะเธอกำลังอารมณ์ไม่ดี
จากนั้นเขาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “ฉินหัว เอาบันทึกที่พิมพ์ไว้มา”
ฉินหัวซึ่งรออยู่หน้าประตูตั้งแต่แรก ไม่กล้ามองสภาพภายในห้องแม้แต่น้อย เขาหยิบเอกสารออกจากกระเป๋าเอกสาร แล้วยื่นให้เหอหว่านอินกับอวี้เหยี่ยนเว่ยทีละคน ยกเว้นอวี้ฉิ่งเฉิงที่กำลังเสียขวัญจนแทบหมดสติ
เอกสารนั้นเป็นบันทึกการตรวจจากสถาบันตรวจพิสูจน์เอกชนแห่งหนึ่ง
หลายปีก่อน มีชื่อของอวี้ซีอยู่ในทะเบียน
หลักฐานชัดเจนเสียจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
ร่างของอวี้ซีสั่นสะท้าน เธอมองเซิ่งเจิงโจวอย่างหวาดกลัว ก่อนหันไปมองเหอหว่านอินด้วยดวงตาแดงก่ำ “คุณย่า หนู...หนูเคยตรวจจริงค่ะ แต่หนูรู้ว่ามันไม่ใช่ของหนู หนูไม่ควรแย่งมา เพราะอย่างนั้นหนูถึง...”
“เคยตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกงั้นเหรอ?”
อวี้เหยี่ยนเว่ยแทบขยำกระดาษในมือจนเป็นก้อน ดวงตาแดงก่ำเผยความหมายว่า ‘ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง’
เขามองอวี้ซี น้ำเสียงเย็นเยียบจนบาดลึก “ตั้งแต่แรกเธอก็รู้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้ไม่ยอมรับ เธอคิดว่าตัวเองถูกเอาเปรียบ คิดว่าตัวเองก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลอวี้ แต่คนในบ้านกลับมีแต่เวินซูอยู่ในสายตา เธอเลยมีเหตุผลให้เกลียดชัง”
“เรื่องมหาวิทยาลัยจิงต้า เรื่องที่ซูจื้อเหยาลักพาตัวเธอจนทำบัตรเข้างานหล่น ทั้งหมดล้วนจงใจเล่นงานเวินซู ทำให้เธอกลับบ้านไม่ได้ แถมยังทำให้เธอเสียชื่อเสียง!”
ลมหายใจของอวี้เหยี่ยนเว่ยหนักหน่วง
แม้เหอหว่านอินจะสงบลงแล้ว แต่เมื่อได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
“นังสารเลว! ต่อให้เธอเป็นลูกของอวี้ฉิ่งเฉิงแล้วจะยังไง?” ร่างชราสั่นเทา เนื้อแก้มที่หย่อนคล้อยกระเพื่อมตาม “เธอก็เป็นแค่ลูกนอกสมรสที่ไม่มีหน้ามีตา!”