“ไม่ต้องค่ะ ฉันคุ้นทางแล้ว”
เวินซูปฏิเสธ
เซิ่งเจิงโจวรู้ได้อย่างไรว่าเธอนัดกับท่านประธานเหอมาที่นี่? เขาคงไม่รู้เวลาที่แน่ชัด แค่บอกคนทางนี้ไว้ว่า หากเห็นเธอพาคนมาด้วยก็ให้ต้อนรับอย่างเต็มที่
แต่พอลองคิดดูให้ดี
ด้วยฐานะของเหอหว่านอิน ตอนนี้ร้านของเก่าอยู่ในมือเซิ่งเจิงโจว การที่เขาทำให้เหอหว่านอินได้สิ่งที่ต้องการจากที่นี่ สำหรับเขาแล้วก็นับเป็นน้ำใจอย่างหนึ่ง
เวินซูยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววเยาะเย้ยวาบผ่านดวงตา
เธอพาเหอหว่านอินกับอวี้ซีตรงขึ้นไปยังชั้นบน มุ่งหน้าไปยังเขตจัดแสดงภาพเขียนและงานอักษร
เพิ่งเดินไปถึง
สีหน้าเหอหว่านอินก็เคร่งขรึมขึ้น ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปหา
ตรงพื้นที่จัดแสดงแยกต่างหากซึ่งสะดุดตา
มีภาพเขียนแขวนอยู่เพียงภาพเดียว มาตรการปกป้องได้รับการจัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน
เหอหว่านอินน้ำตาคลอ “ใช่แล้ว ภาพนี้แหละ ภาพนี้เป็นของจริงแน่นอน!”
ภาพที่สวี่จือหรานนำกลับไปคราวก่อน หากไม่ถูกน้ำจนเปียกก็คงยากจะแยกออก แต่ภาพนี้เธอเห็นแวบเดียวก็ยืนยันได้ว่าลายมือข้างในเป็นของคุณปู่จริง ๆ
เวินซูเองก็รู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง
เพียงแต่
เซิ่งเจิงโจวยังไม่ได้คืนร้านของเก่าให้เธออย่างสมบูรณ์ เธอจึงตัดสินใจยกภาพให้เหอหว่านอินตอนนี้ไม่ได้ ได้แต่ขมวดคิ้ว
ผู้ดูแลพาคนกลับมาอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ “ประธานเซิ่งบอกว่าภาพนี้ตั้งใจเก็บไว้ รอแค่ให้ท่านประธานเหอมาถึงแล้วค่อยมอบให้ต่อหน้า หากคุณไม่รังเกียจ ผมจะให้คนจัดการห่อให้นะครับ”
พอเหอหว่านอินได้ยินก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือเซิ่งเจิงโจว
เพราะซูจื้อเหยา เธอจึงไม่ค่อยชอบเซิ่งเจิงโจวนัก จะเรียกว่าไม่ชอบเอาเสียเลยก็ได้ เขาไม่ซื่อสัตย์ต่อความรัก ทั้งยังไม่ได้ใส่ใจเวินซูผู้เป็นภรรยาสักเท่าไร