ท่ามกลางราตรี แววตาของเซิ่งเจิงโจวเย็นชาไร้เยื่อใย «อยากรู้ไหมว่าทำไมผลตรวจของตระกูลอวี้ถึงมีปัญหา?»
ปลายนิ้วของเขาเคาะช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน «เพราะตอนส่งตรวจอย่างเป็นทางการ มีคนแอบลงมือสับเปลี่ยนตัวอย่างของพวกคุณไปแล้ว»
ซูจื้อเหยาตกตะลึง สมองแล่นคิดอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นาน ความแค้นและความขุ่นเคืองก็ถาโถมเข้ามา ยังจะมีใครอีกที่กลัวว่าเธอจะได้กลับไปเป็นคุณหนูแห่งตระกูลอวี้?
ก่อนหน้านี้พวกเธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเข้าใจผิด หรือผลตรวจที่ออกมาเป็นเช่นนั้นอาจเป็นเพราะเวินซูไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลอวี้เลย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเวินซูจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวก็ไม่สำคัญอีกแล้ว
สิ่งสำคัญคือใครกันที่อุตส่าห์วางแผนทำลายเรื่องดี ๆ ของเธอ
จนทำให้เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้คนช่วยเหลือและหมดหนทางแก้ไขเช่นนี้
ความคิดของเธอล่องลอยไปอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจหนักอึ้งเป็นพิเศษในยามดึก
เซิ่งเจิงโจวเหลือบมองมือที่ยังเกาะขอบหน้าต่างรถของเธอไว้
แววตาเย็นเยียบจนคนมองขวัญผวา น้ำเสียงกดดันขึ้นเรื่อย ๆ «ตอนนี้ตระกูลซูกำลังถูกตรวจสอบ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เส้นทางเงินสีเทาที่อยู่เบื้องหลังร้านของเก่าคงถูกขุดคุ้ยออกมาหมด คุณควรเตือนพ่อแม่ให้เก็บตัวให้มิดชิด»
สิ้นเสียงนั้น
เขาไม่สนใจซูจื้อเหยาที่ยังใช้สองมือค้ำขอบหน้าต่างรถเพื่อประคองร่างกายอันโงนเงนอีกต่อไป เพียงแตะคันเร่งเบา ๆ แล้วรถก็เคลื่อนไปข้างหน้า
ซูจื้อเหยาถูกรถลากไปหลายก้าวทันที เมื่อทรงตัวไม่อยู่ เธอก็เซถลานั่งลงกับพื้น
ดวงตาแดงก่ำจับจ้องรถของเซิ่งเจิงโจวที่แล่นเข้าไปในประตูสูงหลายเมตรบานนั้น «เจิงโจว! คุณทิ้งฉันไม่ได้นะ เจิงโจว คุณจะไม่สนใจฉันไม่ได้...»