เวินซูตอบอย่างเด็ดขาดเกินไป
แทบจะทันทีที่เซิ่งเจิงโจวพูดจบ
ไม่มีความคิดลังเลแม้แต่น้อย
แววตาของเซิ่งเจิงโจวยังคงนิ่ง เขายังคงมองเธออยู่ในท่าเดิม
เวินซูเงยหน้าสบตาลึกล้ำของเขา กระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น น้ำเสียงผ่อนคลายและสงบนิ่ง “เราสองคนไม่มีทางเป็นไปได้ ไม่ว่าในสถานการณ์ไหน เราก็แยกกันไปคนละทางแล้ว และไม่มีวันกลับมาบรรจบกันได้อีก”
เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซิ่งเจิงโจวจู่ ๆ ถึงถามคำถามนี้
เธอคิดว่าทั้งคู่พูดกันชัดเจนมานานแล้ว
เซิ่งเจิงโจวแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการแต่งงานกันใหม่ ส่วนเธอก็ถือว่าเรื่องราวระหว่างกันเป็นอดีตไปแล้ว
คำถามนี้ช่างกะทันหัน
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เธอตอบ
ไม่จำเป็นต้องลังเลหรืออาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย
เซิ่งเจิงโจวเพียงมองเวินซูเงียบ ๆ ลิฟต์ยังเปิดไฟรออยู่ ตราบนานเขาจึงตอบว่า “กลับกันเถอะ”
เขาหันหลังขึ้นลิฟต์ไป
ประตูลิฟต์ปิดลง
เวินซูจ้องประตูบานนั้นอยู่นาน
ไม่รู้เพราะอะไร เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าในแววตาที่เซิ่งเจิงโจวมองเธอมีอารมณ์ที่ไม่รู้จักมากมายซ่อนอยู่ เมื่อครู่เพียงชั่วขณะหนึ่ง เธอกลับรู้สึกว่าตอนเขามองเธอ คล้ายกำลังขอความช่วยเหลือ
แต่ความรู้สึกนั้นเลือนรางเกินไป
เขาไม่พูด
เธอก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้
เวินซูยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ก่อนกอดอกหมุนตัวกลับเข้าบ้าน
ตระกูลเซิ่ง
ในเวลานี้บ้านสว่างไสวไปทั่ว
แต่ค่ำคืนที่เดิมควรเป็นวันที่ทุกคนในครอบครัวมีความสุข กลับแทบไม่มีบรรยากาศรื่นเริง
เพราะมีเจ้าหน้าที่มาถึง
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป
อาหารค่ำวันส่งท้ายปีเก่ายังไม่ทันได้กิน เจ้าหน้าที่ก็นำบัตรประจำตัวและเอกสารต่าง ๆ มาถึงหน้าบ้าน ทำลายบรรยากาศที่เดิมก็ไม่ค่อยกลมเกลียวอยู่แล้ว
ตอนเซิ่งเจิงโจวเดินเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจ
ภายในห้องโถงก็วุ่นวายไปหมดแล้ว