เหอหว่านอินมีอคติต่อเซิ่งเจิงโจวอยู่ก่อนแล้ว
ตอนนั้นเธอเคยเห็นกับตาว่าซูจื้อเหยาที่อยู่ข้างกายเซิ่งเจิงโจววางอำนาจบาตรใหญ่มากแค่ไหน ยิ่งเมื่อรู้ว่าเวินซูก็คือลูกของครอบครัวตัวเอง หัวใจเธอก็ราวกับถูกควักออกไปชิ้นหนึ่ง
ทั้งเจ็บปวด ทั้งโกรธแค้น
ด้วยเหตุนี้
เมื่อเหอหว่านอินเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ภายในห้องจึงเงียบงันไปชั่วขณะ
เซิ่งเจิงโจวเงยหน้าขึ้น แววตาลุ่มลึก แต่ไม่ได้รีบร้อนพูดแทรกอะไร
เวินซูเองก็มองเหวินชิงซงอย่างกระวนกระวายอยู่ครู่หนึ่ง เพราะจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้บอกเหวินชิงซงอย่างเป็นทางการว่าจะหย่ากับเซิ่งเจิงโจว
ถึงภายนอกจะลือกันให้แซ่ดว่าเธอกับเซิ่งเจิงโจวอยู่ร่วมเตียงแต่ต่างความคิด ความสัมพันธ์สามีภรรยาร้าวฉาน
แต่กับคุณตา…
เธอก็ยังไม่รู้ว่าควรเอ่ยเรื่องนี้อย่างไร
“พวกคุณหมั้นหมายให้เด็ก ๆ กันแล้วเหรอ?” วันนี้เหวินชิงซงอาการดีไม่น้อย เขามีสติแจ่มใสตลอดเวลา ก่อนจะมองไปทางนั้น “ตระกูลใหญ่ขนาดนี้ยังทำเรื่องคร่ำครึแบบนี้กันอีกเหรอ? ถ้าเด็กไม่เห็นด้วย ฉันไม่มีวันยอมรับแน่!”
พูดจบ
เหวินชิงซงก็กวักมือเรียกเซิ่งเจิงโจว “เจิงโจว มานี่”
เซิ่งเจิงโจวจึงหมุนรถเข็นเข้าไปหา
เขาหยุดลงข้างกายเวินซูพอดี
เหวินชิงซงกล่าวว่า “เสี่ยวเซียงเซียงของฉันแต่งงานไปนานแล้ว ส่วนคนนี้คือหลานเขยของฉัน เซิ่งเจิงโจว”
เขาแนะนำเซิ่งเจิงโจวต่อหน้าทุกคน
อวี้เหยี่ยนเว่ยมองท่าทีของเหวินชิงซงแล้วอดแปลกใจไม่ได้ เพราะดูออกว่าเหวินชิงซงดูจะ…พอใจเซิ่งเจิงโจวมาก?
ส่วนเวินซูกลับกระวนกระวายอยู่บ้าง