คำถามนี้มาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ไม่มีการปูทาง ไม่มีการหยั่งเชิง หรือค่อย ๆ ไล่เรียงความจริงแม้แต่น้อย
มันถูกโยนมาตรงหน้าเวินซูอย่างจัง โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เตรียมใจ
ลำคอเธอตีบตัน แต่สีหน้ากลับไม่เผยพิรุธ
นี่คือสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดในตัวเซิ่งเจิงโจว
เขาเป็นคนที่เฉียบคมจนน่ากลัว มักโจมตีได้ตรงจุดจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทัน
หากไม่ใช่เพราะเธอจินตนาการถึงสถานการณ์เช่นนี้และเตรียมรับมือมานับครั้งไม่ถ้วน เกรงว่าคงถูกเขาโจมตีฉับพลันจนเสียกระบวนไปแล้ว
เวินซูเม้มริมฝีปาก ก่อนยกยิ้มบาง ๆ “คุณเซิ่งพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงคะ?”
เซิ่งเจิงโจวไม่พลาดสีหน้าแม้เพียงเล็กน้อยของเธอ เขาก้าวเข้าหาทีละก้าว บีบให้เวินซูต้องถอยหลัง “ถ้าไม่ใช่ลูกของฉัน ทั้งที่คุณแอบติดต่อกับฮั่วเยี่ยน แถมยังมีลูกสาวด้วยกัน แล้วเขาก็เต็มใจรับเด็กกลับไปเลี้ยง คุณคงอาศัยเขาหลุดพ้นจากตระกูลเซิ่ง หลุดพ้นจากฉันไปนานแล้ว แล้วทำไมถึงมีลูกสาวกับเขา แถมยังยื้ออยู่ในชีวิตแต่งงานจอมปลอมกับฉัน?”
“คุณคือเฟย์ มีทุนมากพอให้ตระกูลฮั่วยอมรับ ทำไมฮั่วเยี่ยนกับตระกูลฮั่วถึงยอมให้เด็กคนหนึ่งเติบโตโดยไม่มีแม่อยู่ข้างกาย และไม่มีครอบครัวที่สมบูรณ์?”
น้ำเสียงของเขาแทบไม่มีความเปลี่ยนแปลง คล้ายเพียงกำลังกล่าวข้อเท็จจริง
แต่เวินซูกลับใจเต้นระรัว
เธอเงยหน้ามองเขา “ถ้าเป็นลูกของคุณจริง แล้วฉันจะให้ฮั่วเยี่ยนช่วยเลี้ยงไปทำไมคะ?”