ภาพตรงหน้ากระแทกใจผู้คนอย่างรุนแรงเกินไป
ทุกคนมองซูจื้อเหยาที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอพยายามจะพุ่งเข้าไปเปลี่ยนคนควบคุมระบบ แล้วกรีดร้องอย่างเสียสติว่า “นี่เป็นเรื่องปลอม! ไม่ใช่ฉัน! ปิดมันเดี๋ยวนี้!”
จู่ ๆ เธอก็คลุ้มคลั่งขึ้นมา
ราวกับมีใครขุดคุ้ยเรื่องที่เธอไม่อยากให้ใครล่วงรู้ที่สุด จนจุดชนวนความโกรธและความบ้าคลั่ง ใบหน้าที่เคยงดงามเย้ายวนชวนให้เอ็นดู บัดนี้กลับดูน่ารังเกียจขึ้นมา
แต่ความคลุ้มคลั่งเช่นนี้
กลับยิ่งทำให้ทุกคนมั่นใจว่านี่...คือเรื่องจริง
นักศึกษาผลการเรียนดีที่สร้างชื่อเสียงโด่งดังในประเทศ กลับทำเรื่องเลวร้ายมากมายในต่างแดน ทั้งปลอมแปลงผลงานทางวิชาการ ยอมทำตัวเป็นหญิงนักวิชาการจอมปลอมเพื่อไต่เต้าขึ้นไป แถมยังใส่ร้ายอาจารย์ที่ปรึกษาของตัวเอง จนทำให้ครอบครัวของอาจารย์ต้องทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต
และที่สำคัญ...
“ตายจริง เธอเคยมีลูกด้วยเหรอ? ที่แท้เรื่องแบบนี้คงเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอสินะ ถึงได้ตั้งท้องเอาลูกมาเป็นเครื่องต่อรองได้ง่าย ๆ แบบนี้!”
ใครคนหนึ่งร้องอุทาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ตัวเองมั่วซั่วอยู่ข้างนอกจนมีลูกแล้ว ยังกลับมาทำตัวเป็นสาวไฮโซมีการศึกษาเพื่อบีบให้แต่งงานอีก คนแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว”
“ทำให้อาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอกต้องเป็นแบบนั้น ก็แทบไม่ต่างจากฆาตกรแล้วไม่ใช่หรือไง?”
“ก่อนหน้านี้เคยเจออยู่หลายครั้ง ดูสง่างามและมีความรู้ ที่แท้ก็สร้างภาพทั้งนั้น...”
“จิตใจชั่วร้ายจริง ๆ ถ้าคนแบบนี้ได้ยืนหยัดอยู่ในวงการแพทย์ขึ้นมาจริง ๆ ไม่รู้จะทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไปอีกกี่คน”
เสียงด่าทอที่ไม่คิดปิดบังอีกต่อไปถาโถมเข้ามาจากทุกสารทิศ