แสงไฟสีขาวในห้องผ่าตัดจ้าจนแสบตา ทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด
ในวินาทีสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบ
มือที่วางอยู่ข้างกายสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น มือข้างนั้นขยับอย่างแผ่วเบา แล้วกุมมือเขาไว้
ความรู้สึกนี้ราวกับเป็นภาพลวงตา
เพียงพริบตาก็เลือนหายไป
ในวินาทีสุดท้ายก่อนเซิ่งเจิงโจวจะหลับตาลง ริมฝีปากของเขาขยับโดยไร้เสียง
-
ด้านนอกห้องผ่าตัด
ทีมของโรเบิร์ตเป็นทีมศัลยแพทย์มะเร็งระดับแนวหน้าของโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีผู้เชี่ยวชาญที่รับมือกับอาการของเซิ่งเจิงโจวโดยเฉพาะ ห้องผ่าตัดทั้งหมดจึงอยู่ในความดูแลของทีมพวกเขา
คนอื่น ๆ ต่างรออยู่ด้านนอก
เหอหว่านอินกับจงเฮ่อถังนั่งอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้อยู่ว่าง อาการของเซิ่งเจิงโจวซับซ้อนเกินไปและมีข้อจำกัดมากมาย แม้ทั้งคู่จะอุทิศชีวิตเกือบครึ่งให้กับวงการแพทย์ แต่กรณีแบบนี้ก็ยังพบเห็นได้ไม่บ่อยนัก
ทั้งสองยังคงหยิบเวชระเบียนมาพูดคุยกันอย่างละเอียด
ทว่าต่างก็หนักใจ
ทั้งกังวลและเสียดายชีวิตหนึ่ง อีกทั้งยังหนักใจแทนเวินซู เด็กที่พวกเขารักที่สุด
เวินซูเลือกเข้าไปในห้องผ่าตัด เพื่อควบคุมหุ่นยนต์ผ่าตัดด้วยตัวเอง และควบคุมมีดผ่าตัดขนาดเล็กที่พัฒนาขึ้นเป็นพิเศษ คอยช่วยประสานงานอยู่ข้าง ๆ
นั่นหมายความว่าเธอต้องเห็นกับตาว่าเซิ่งเจิงโจวเผชิญภาวะฉุกเฉินที่อาจคร่าชีวิตระหว่างการผ่าตัดอย่างไรบ้าง
หากเธอหวั่นไหวแม้เพียงนิดเดียว การประสานงานก็อาจผิดพลาดได้
แต่เครื่องจักรนี้เธอเป็นผู้พัฒนาขึ้นเอง ย่อมคุ้นเคยกับมันที่สุด และการให้เธอควบคุมก็เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด
“การผ่าตัดครั้งนี้จะใช้เวลานานแค่ไหนคะ” ต้วนอี้เสียนเดินมารอด้วยเช่นกัน เธอเป็นห่วงว่าเวินซูจะทนไหวหรือไม่