มือที่หิ้วกระเป๋าเดินทางของเวินซูกำแน่นขึ้นทันที “หายไปแล้วเหรอ?”
“เมื่อวานฉันยังคุยกับโรเบิร์ตอยู่เลยว่า คุณเกลี้ยกล่อมเขาสำเร็จแล้วจริง ๆ วันนี้กะว่าจะโทรไปถามว่าออกเดินทางเมื่อไหร่ แต่โทรศัพท์กลับติดต่อไม่ได้ เลขาฯ ของเขาก็บอกว่าไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เห็นชัด ๆ ว่าหนีไปแล้ว!”
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคน ต้วนอี้เสียนเองก็ร้อนใจขึ้นมา
สีหน้าของเวินซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ลองหาเขาก่อนเถอะ”
เรื่องนี้เกินกว่าที่เธอจะคาดคิดไว้
เมื่อวานเซิ่งเจิงโจวยังทำตัวเป็นปกติ แถมยังรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ
เธอนึกว่าเขายอมตกลงจริง ๆ แล้ว
แต่พอหันกลับมา เขาก็หายตัวไปเสียแล้ว
เวินซูติดต่อไปยังเซิ่งชวง แต่ฉินหัวบอกเพียงว่าไม่รู้อะไรเลย เวินซูจึงถามข้อมูลอะไรไม่ได้สักอย่าง
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เธอเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เซิ่งเจิงโจวเด็ดขาดถึงขนาดนี้...
อาการป่วยของเขาร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ?
เธอหาเขาไม่พบเลย
หลังจากไปพบต้วนอี้เสียน เวินซูก็พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันอยากไปพบคุณโรเบิร์ตก่อน คุณพาฉันไปได้ไหม?”
มีแต่ต้องพบโรเบิร์ตก่อน ถึงจะรู้สถานการณ์ที่แน่ชัด
ต้วนอี้เสียนขมวดคิ้ว “ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ปกติฉันก็ไปพักร้อนปีละสองเดือนอยู่แล้ว แล้วจะเลิกตามหาเซิ่งเจิงโจวไปเลยเหรอ?”