ซูจื้อเหยากำหมัดแน่น
เธอไม่เชื่อว่าเวินซูจะไม่หวั่นไหวเลยสักนิด อีกฝ่ายแค่แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเท่านั้น
ขอแค่เวินซูเชื่อก็พอ
เรื่องอื่นเธอไม่สนใจแล้ว
การเลี้ยงอาหารดำเนินไปจนได้ข้อสรุปเกือบครบถ้วน
ประธานจ้าวยังเสนอราคาให้เฮ่อจื้อต่ำกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย นั่นทำให้เวินซูยินดีอย่างยิ่ง แน่นอนว่าเธอจึงยิ่งจริงใจมากขึ้น
เมื่อจบงาน
เวินซูเป็นคนจัดงานเลี้ยงครั้งนี้ ด้วยมารยาทและเพื่อแสดงความขอบคุณ เธอจึงจัดรถไปส่งทุกคนอีกครั้ง
แถวนี้รถติดมาก มีเพียงประธานจ้าวที่ขับรถมาเอง
หลังเรียกคนขับรถมาแทนแล้ว เวินซูก็จัดรถให้คนอื่น ๆ
ตอนมาเธอคำนึงถึงทั้งเรื่องที่ต้องดื่มเหล้าและเรื่องการเดินทาง จึงเตรียมรถรอไว้ล่วงหน้าแล้ว พอเธอกวักมือเรียก ทุกคนก็ทยอยขึ้นรถ
คนสุดท้ายคือซูจื้อเหยา
เธอเดินผ่านเวินซูตรงไปขึ้นรถคันสุดท้าย
เวินซูคร้านจะถือสาเธอ
รถที่ซูจื้อเหยานั่งออกไปก่อน
เวินซูมองป้ายทะเบียน ตั้งใจจะเรียกรถอีกคันให้ตัวเอง
แต่ยังไม่ทันได้จัดการ
เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของผู้คนก็ดังมาจากไม่ไกล
พร้อมเสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนอย่างรุนแรง
เวินซูรีบเงยหน้ามองไปทันที
เธอเห็นว่ารถคันที่ซูจื้อเหยานั่งเพิ่งขับไปได้ไม่ถึงร้อยเมตร ก็ดูเหมือนจะขัดข้องจนควบคุมความเร็วกับทิศทางไม่ได้
รถพุ่งชนไปทั่วถนนด้วยความเร็วสูง
เวินซูขมวดคิ้วทันที
เกิดอะไรขึ้น?
ทางด้านซูจื้อเหยา
เธอนั่งอยู่เบาะหลังและไม่เคยชินกับการคาดเข็มขัดนิรภัย เดิมทีตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์โทรหาเซิ่งเจิงโจวอีกครั้ง