เวินซูหันกลับมา แววตาเย็นชาของเธอยังไม่จางหาย เมื่อเห็นเซิ่งเจิงโจวลงจากรถด้านหลัง ท้องฟ้าหม่นครึ้ม เขามีสีหน้าแทบไร้อารมณ์ ดวงตาเรียวยาวงดงามไร้ซึ่งความอบอุ่น
อวี้ซีชะงักไปชั่วขณะ
เธอมองร่างสูงโปร่งของเซิ่งเจิงโจวที่เดินใกล้เข้ามาทีละก้าว
จนกระทั่ง
เห็นกับตาว่าเซิ่งเจิงโจวมาหยุดยืนอยู่ข้างเวินซู แม้ทั้งคู่จะหย่ากันแล้ว แต่ภาพที่ยืนเคียงข้างกันในเวลานี้กลับมีบางอย่างกั้นกลางอยู่ ราวกับไม่มีใครสามารถแทรกเข้าไประหว่างพวกเขาได้
อวี้ซีแววตาวูบไหว ก่อนจะเป็นฝ่ายทักทายขึ้นว่า “ประธานเซิ่ง”
เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ปรายตามองอวี้ซีแม้แต่น้อย
เขาหันไปถามเวินซู “ตระกูลฮั่วติดต่อคุณหรือยัง?”
เวินซูมองเขา เซิ่งเจิงโจวไม่ได้เอ่ยถามถึงข่าวลือครั้งนี้โดยตรง แต่เธอกลับรู้สึกว่าความตึงเครียดคลายลงเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล “ยังเลย”
เซิ่งเจิงโจวหันหลัง “อืม ผมจะจัดการเอง”
น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา
เพียงแต่ครั้งนี้เธอไม่รู้ว่ามีอารมณ์อะไรเจือปนอยู่ ถึงได้ฟังดูบาดลึกเกินไป
เวินซูชะงักเล็กน้อย “คุณ...”
เรื่องนี้ถึงตระกูลเซิ่งจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย แต่ในเวลานี้ตระกูลเซิ่งก็ไม่ได้เสียหายอะไร แถมยังอยู่ในฐานะ “ผู้เสียหาย” ด้วยซ้ำ เซิ่งเจิงโจวไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้ามายุ่งหรือเกี่ยวข้องเลยก็ได้
ไม่ว่าเธอจะแก้ปัญหาอย่างไร
ไม่ว่าเธอจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างราบรื่นหรือไม่
เขาก็ไม่จำเป็นต้องมีหน้าที่มารับผิดชอบอยู่แล้ว
“ไปพบผู้บริหารมหาวิทยาลัยจิงต้ากับผม” เซิ่งเจิงโจวยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ก่อนจะมองเวินซูอีกครั้ง “ไปแก้ปัญหาเรื่องนี้”