ฮั่วอีเป็นคนแบบนี้มาตลอด เธอไม่กลัวการแตกหัก ประสบการณ์ตั้งแต่วัยเด็กทำให้แม้จะขาดความรัก แต่ก็เข้าใจว่าความรักนั้นหากมีสิ่งแปดเปื้อนอยู่ ก็ย่อมมีสิ่งแปดเปื้อนอยู่ การฝืนบังคับให้ได้มาคือเรื่องน่าเศร้าที่สุด
เธอจะไม่เปิดโอกาสแม้แต่น้อยให้คนที่ทรยศตัวเอง
ต่อให้การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับการถูกธนูนับพันแทงทะลุหัวใจก็ตาม
เธอยอมเจ็บสั้น ๆ ดีกว่า
ฮั่วอีหลับไปแล้ว
เวินซูมองแผ่นหลังของเธอที่ขดตัวอยู่
เธอรู้ว่าฮั่วอีคงนอนไม่หลับ
และยังต้องใช้เวลาทำใจยอมรับทุกเรื่อง รวมถึงตัดสินใจให้แน่ชัดว่าตัวเองจะทำอะไรต่อไป
เวินซูไม่ได้เข้าไปรบกวน เธอปิดประตูแล้วเดินออกมาอย่างเบามือเบาเท้า ก่อนจะเห็นข้อความจากเซิ่งเจิงโจวในวีแชต
【เซิ่งเจิงโจว】: คืนนี้คุณได้กินอะไรบ้างหรือยัง?
เวินซูถึงได้รู้สึกว่าท้องว่างจนแสบร้อน เธอเอาแต่ปลอบฮั่วอีจนลืมนึกถึงมื้ออาหาร หากเซิ่งเจิงโจวไม่เตือน ก็คงปล่อยให้เวลาผ่านไปแบบนี้
【เวินซู】: ตอนนี้อีอีดูอารมณ์คงที่แล้ว แต่ฉันยังไม่วางใจ คืนนี้จะไม่กลับไปนะ ต่อจากนี้อาจต้องรบกวนคุณช่วยหน่อย
【เซิ่งเจิงโจว】: ได้
【เวินซู】: ไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันจะให้ช่วยอะไร?
【เซิ่งเจิงโจว】: ยังไงก็ต้องคอยควบคุมต้วนหลิงอี้อยู่แล้ว ส่วนรายละเอียดค่อยดูว่าเธอจะวางแผนยังไง
เวินซูจุ๊ปากเบา ๆ
ดูท่าเซิ่งเจิงโจวจะคาดการณ์เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไว้ตั้งนานแล้ว ทั้งยังเตรียมพร้อมที่จะเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เธอวางใจขึ้น
ฮั่วอีมีคนคอยหนุนหลัง ถึงจะมีโอกาสชนะ การหย่าร้างไม่มีใครบังคับต้วนหลิงอี้ได้ แต่เรื่องด้านอื่น เซิ่งเจิงโจวจัดการได้อย่างไม่มีปัญหา