เวินซูปรายตามองไปยังบริเวณที่เผยเสียนอยู่โดยไม่แสดงสีหน้า
กิจกรรมครั้งนี้จัดขึ้นสำหรับผู้คนที่มีสถานะทางสังคมระดับหนึ่ง เพื่อให้การกุศลเกิดผลเป็นรูปธรรม
ระหว่างทาง เวินซูทักทายคนคุ้นหน้าหลายคน
วันหน้ามีโอกาสต้องพบกันในแวดวงธุรกิจอีก เธอจึงไม่ได้รีบร้อนตรงไปหาเผยเสียนทันที
เดินวนอยู่พักหนึ่ง
เวินซูถึงค่อย ๆ มองเห็นทั้งสามคนที่นั่งอยู่ใต้ร่มกันแดดทางโน้น
เผยเสียนยังคงมีท่าทีเป็นมิตรเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงมาหลายปี
เขามองเซิ่งเจิงโจวแล้วหัวเราะเบา ๆ “คุณหนูซูช่างโชคดีจริง ๆ มีประธานเซิ่งช่วยเป็นธุระ ถึงได้ตั้งใจมาพบผมในครั้งนี้”
ด้วยชื่อเสียงและสถานะของเขาในตอนนี้
คนทั่วไปอยากพบเขาก็ต้องนัดหมายล่วงหน้า
ใช่ว่าจะได้พบกันง่าย ๆ
แต่คนตรงหน้าเป็นเซิ่งเจิงโจว ย่อมมีทั้งเส้นสายและช่องทาง
เซิ่งเจิงโจวดูคล้ายไม่ทันได้ยินคำประชดในน้ำเสียงของเผยเสียน จึงตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติ “ขอบคุณผู้อำนวยการเผยที่ให้โอกาสครับ”
เขาไม่ได้วางท่าถือตัวกับผู้ใหญ่ เพียงยิ้มบาง ๆ อย่างสุขุม
เผยเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น
ทว่าซูจื้อเหยากลับให้ความสำคัญกับโอกาสนี้มาก
เธอกังวลว่าเรื่องสิทธิบัตรจะทำให้เผยเสียนมีอคติกับเธออย่างสิ้นเชิง และสุดท้ายไม่รับเธอเข้าเรียน
เธอจำเป็นต้องมีผู้ทรงอิทธิพลในวงการมาช่วยให้เธอยืนหยัดได้อย่างมั่นคง
“ผู้อำนวยการเผย ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ว่าเฟย์เป็นศิษย์น้องของคุณ แต่เรื่องนี้มีความเข้าใจผิดจริง ๆ วันนี้ฉันมาหาคุณก็หวังว่าเราจะได้พูดคุยกันต่อหน้าและคลี่คลายเรื่องนี้ ไม่ใช่ปล่อยให้ข้อมูลที่ไม่เป็นความจริงจากภายนอกมาชักจูงค่ะ”