เวินซูมองออกถึงความลำพองใจอย่างโจ่งแจ้งของซูจื้อเหยา ที่รู้ว่าตัวเองเป็นคนโปรดจึงไม่เกรงกลัวอะไร
เห็นได้ชัดว่าซูจื้อเหยาไม่คิดเปิดโอกาสให้เวินซูระเบิดอารมณ์ เธอเดินผ่านเวินซูออกไปทันที
มุ่งหน้าไปหาชายที่กำลังรอเธออยู่ด้านนอกอย่างอดทน
เวินซูยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน
จนกระทั่งเผยจืออวี้โทรมา
เธอจึงค่อยข่มอารมณ์แล้วลงไปข้างล่าง
เรื่องหมิงซิน พวกเขาเข้าไปแทรกแซงไม่ได้
และไม่มีทางหยุดซูจื้อเหยาไม่ให้กลายเป็นผู้มีอำนาจเหนือพวกเขาได้เลย
ตอนเวินซูออกมา เธอไม่เห็นเซิ่งเจิงโจวกับซูจื้อเหยาแล้ว บางครั้งเธอก็อยากผ่าอกเซิ่งเจิงโจวออกดูจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงลงมือทำร้ายเธอได้ตรงจุดที่เธอใส่ใจที่สุดอยู่เสมอ
เผยจืออวี้เองก็กลุ้มใจกับเรื่องนี้ไม่น้อย
เขาถามเวินซูว่า “ให้ผมไปส่งคุณกลับบ้านก่อนไหม?”
เวินซูกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง พอดีจะตอบกลับ
โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน
เธอใจลอยไปชั่วขณะ ไม่ทันดูว่าใครโทรมา ก็รับสายทันที
“ซูซู จะกลับบ้านเมื่อไหร่?”
เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งดังขึ้นอย่างยากจะคาดเดา
เวินซูพลันได้สติ
เธอก้มดูหมายเลขโทรศัพท์
เป็นเบอร์โทรศัพท์บ้านของเรือนหอที่เธออยู่กับเซิ่งเจิงโจว
ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไปอยู่ที่นั่นแล้ว
เธอเม้มปาก “ฉันเพิ่งเลิกงานค่ะ”
“งั้นก็ดี รีบกลับมาหน่อยนะ ย่ารออยู่”
การมาเยือนอย่างกะทันหันของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้เวินซูหงุดหงิดอยู่บ้าง เรื่องวันนี้ก็ทำให้เธอดิ่งลงเหวไปแล้ว ยังต้องรับมือกับทางนี้อีก
ช่วงนี้เธอกับเซิ่งเจิงโจวแทบจะอยู่ในสภาพที่กลับเรือนหอก็ได้ ไม่กลับก็ได้