เวินซูไม่คิดว่าจะได้รู้ท่าทีของเซิ่งเจิงโจวจากอวี้ซี
แม้จะรู้ว่าเซิ่งเจิงโจวไม่สนใจเรื่องความรักในอนาคตของเธอ แต่พอเรื่องเมื่อคืนถูกหยิบมาพูดกันตรง ๆ แบบนี้ เธอก็รู้สึกอึดอัดอยู่ดี
“อืม ก็จริง” เวินซูย่อมพูดไม่ได้ว่าอวี้ซีทำอะไรผิด ท้ายที่สุดแล้วหญิงสาวตรงหน้าก็จริงใจเต็มเปี่ยม ถึงขั้นมาแสดงความยินดีกับเธอที่มีอนาคตงดงาม
อวี้ซีคล้องแขนเวินซู พลางเอ่ยราวกับทอดถอนใจ “ฉันรู้ว่าคุณฮั่วเป็นคนยังไง เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้เลย แถมยังรู้จักเว้นระยะห่าง เป็นผู้ชายประเภทที่ทำให้คนรักรู้สึกปลอดภัย”
เวินซูไม่ได้ปฏิเสธอะไร
ฮั่วเยี่ยนรู้จักรักนวลสงวนตัวจริง ๆ
รู้จักกันมาตั้งหลายปี เธอไม่เคยได้ยินว่าฮั่วเยี่ยนมีผู้หญิงพัวพันด้วยเลย สิ่งที่ได้ยินบ่อยที่สุดก็มีแต่เรื่องงาน
“เธอรู้จักเขาดีเหรอ”
เวินซูถาม
อวี้ซีพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้าทันที “ก็สองตระกูลไปมาหาสู่กันบ่อยขนาดนั้น เมื่อก่อนเกือบจะได้เป็นดองกันแล้วด้วย ช่วงเทศกาลก็ไปมาหาสู่กันเป็นประจำ พอได้ใกล้ชิดกันก็ย่อมดูออก ผู้ใหญ่เองก็ชมเขาไม่ขาดปาก”
เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
ในช่วงหลายปีที่เธอไม่อยู่ ทั้งสองตระกูลก็ยังไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิด เพราะมีผลประโยชน์ที่ผูกโยงกันอยู่มากมาย
แต่เรื่องซองประมูลนี่สิ...
เวินซูอดครุ่นคิดไม่ได้
“อาจารย์เวิน?” อวี้ซีเห็นเธอเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ จึงเอียงศีรษะถาม “กำลังคิดถึงคุณฮั่วอยู่หรือเปล่า”
เวินซูกำลังจะตอบ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน
เป็นสายจากฮั่วเยี่ยน
ตั้งแต่เรื่องที่ตระกูลฮั่วเข้าร่วมประมูลไม่ใช่ความลับอีกต่อไป เวินซูก็พอเดาได้ว่าเขาจะพูดอะไร เมื่อเห็นสายนี้โทรเข้ามา