เวลานี้แววตาของฮั่วเยี่ยนแจ่มชัดดี
เขาจ้องมองเวินซูอย่างแน่วแน่ ทว่าในเวลานี้กลับดูไม่สำรวมและรักษามารยาทเหมือนปกติ
เวินซูชะงักไป
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาลึกซึ้งของฮั่วเยี่ยน
จากนั้นก็หมุนฝาขวดให้แน่นอีกครั้ง ก่อนยัดกลับเข้าไปในกระเป๋า “ฮั่วเยี่ยน ฉันเข้าใจว่าผู้ชายย่อมมีความต้องการตามปกติ ยิ่งตอนนี้คุณอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วย พักผ่อนให้ดีเถอะ พรุ่งนี้เราค่อยติดต่อกัน”
เวินซูคิดว่าเขายังเมาอยู่
ส่วนความคิดที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ เธอไม่อยากเสียเวลาขบคิด
เธอยืดตัวขึ้น “กลับไปนอนเถอะ”
ฮั่วเยี่ยนเข้าใจท่าทีของเวินซู ไม่ว่าจะเพราะอะไร บางทีคืนนี้เขาอาจ “ล้ำเส้น” ไปแล้ว ก่อนที่เวินซูจะยอมรับเขาอย่างเต็มใจ เรื่องแบบนี้ย่อมทำให้ทั้งคู่ลำบากใจ
เขาจึงเพียงพยักหน้า
ไม่ได้พูดให้ชัดเจนไปกว่านั้น
“ได้ ผมให้คนไปส่งคุณ”
เธอไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปในห้องของเขา เขาเข้าใจดี ปกติเวินซูดูเข้ากับคนง่าย ทั้งยังไม่ค่อยคิดมาก แต่แท้จริงแล้วเธอรู้จักวางตัวที่สุด เธอมีเส้นแบ่งของตัวเอง และไม่ยอมก้าวข้ามมันง่าย ๆ
คราวนี้เวินซูจึงยิ้มออกมา “ขอบคุณ”
ฮั่วเยี่ยนลงจากรถ
เขามองเวินซูขึ้นรถไป ก่อนรถจะค่อย ๆ แล่นห่างออกไป
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน
ในที่สุดจึงนั่งลงบนขั้นบันไดที่สะอาดเอี่ยม
เขาไม่ได้ใจกว้างผึ่งผายอย่างที่ใครคิด คืนนี้ฤทธิ์ของเครื่องดื่มสูตรพิเศษมีอิทธิพลมากกว่า หรือความเห็นแก่ตัวส่วนตัวของเขามีมากกว่า เรื่องนี้ตัวเขาเองย่อมรู้ดี
เวินซูก็แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นจริง ๆ
เธออาจรู้ หรืออาจแสร้งทำเป็นไม่รู้ คอยเล่นละครไปกับเขาจนจบ เพื่อให้ทั้งสองคนยังคงปฏิบัติต่อกันได้ตามปกติ