เวินซูพยายามสะบัดแขน แต่ก็ไม่อาจหลุดจากฝ่ามือของเขาได้ จึงอดโมโหไม่ได้ “ชีวิตส่วนตัวของคุณเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
นั่นก็เป็นความจริง
ตั้งแต่แรกที่เห็นเซิ่งเจิงโจวกับอวี้ซีทำเรื่องแบบนั้น เธอก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ความรู้สึกนั้นคือความไม่อยากเชื่อ เพราะอย่างไรเสียอวี้ซีเป็นลูกสาวตระกูลอวี้ และก็ถือเป็นน้องสาวที่เธอมีอยู่ในตอนนี้
ต่อให้เซิ่งเจิงโจวจะเลวทรามและดูแคลนทุกสิ่งเพียงใด การทำเรื่องเช่นนี้ก็ยังทำให้เธอประหลาดใจ
แต่ถึงอย่างนั้น
เธอก็ไม่ได้เชื่อคำพูดของคนอื่นไปเสียทั้งหมด
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา อย่างน้อยในเรื่องคบหาหญิงชายฉาบฉวย เซิ่งเจิงโจวก็ไม่เคยทำให้เธอต้องกังวล
“ไม่เกี่ยวกับคุณ” เขาคล้อยตามคำพูดของเวินซู แล้วทวนขึ้นมาเสียงเรียบ
ฟังไม่ออกว่าเขารู้สึกอย่างไร
ทว่าภายใต้ราตรีมืดสลัว แววตาที่เขาจับจ้องเธอกลับร้อนแรงจนชวนให้ใจเต้นระรัว
“เวินเสี่ยงเสี่ยง คุณชอบพูดจาใจร้ายแบบนี้อยู่เรื่อย” เขาหัวเราะเยาะเบา ๆ
เวินซูดิ้นไม่หลุด จึงเลิกขัดขืนแล้วเงยหน้าขึ้น “คำพูดใจร้ายงั้นเหรอ? ถ้าเราสองคนมีเยื่อใยต่อกัน คำพูดแบบนั้นถึงจะทำร้ายใจคุณได้ แต่คุณก็เห็นแล้วว่าเราไม่ได้มีอะไรกันเลย คุณมีอะไรมาเอาผิดฉัน?”
เวินซูไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเขา
ราวกับว่าเธอเป็นคนไร้หัวใจอย่างนั้นแหละ
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งหลังได้ยินคำพูดของเธอ
เซิ่งเจิงโจวหลุบตาลง “วันนี้คุณมาร่วมงานเลี้ยงประกาศข่าวแต่งงานของผม ดูสบายใจดีนี่ ไม่เหมือนอวี้ซีที่ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว”
เวินซูยิ้ม “เมื่อก่อนคุณนอกใจ ฉันยังยอมให้คุณทำตามใจ ตอนนี้คุณกำลังจะแต่งงานตามพิธีการอย่างถูกต้อง แล้วฉันจะเข้าไปยุ่งอะไรได้อีก?”