ฮั่วเยี่ยนเป็นคนเคร่งขรึม ไม่ค่อยยิ้มแย้มมาแต่ไหนแต่ไร
ในวันปกติก็แทบไม่เคยเห็นเขายิ้ม
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องรักใคร่ หรือท่วงทำนองอ่อนหวานเช่นนี้
เสียงนั้นดังลอดผ่านโทรศัพท์อย่างไม่คิดปิดบัง
ทะลุเข้าไปในโสตประสาทของเซิ่งเจิงโจวตรง ๆ
วินาทีถัดมา
สายโทรศัพท์บนมือถือก็ถูกอีกฝ่ายตัดไป
แทบจินตนาการได้เลยว่าทางนั้นกำลังเกิดอะไรขึ้น
ริมฝีปากของเซิ่งเจิงโจวเม้มเป็นเส้นตรง แววตาฉายอารมณ์บางอย่างที่ยากจะบอก เขาหันกลับไปมองทางประตู ราวกับสายตาทะลุผ่านประตูบานนี้ไปถึงห้องฝั่งตรงข้ามได้แล้ว
-
ทางนี้
เวินซูเองก็ตกใจจนหน้าถอดสี
วันนี้เธอคิดมาตลอดว่าห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวของเธอ
ใครจะคิดว่าพอใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป ฮั่วเยี่ยนกลับอยู่ข้างในแล้ว
เขาประชุมออนไลน์เสร็จเรียบร้อย และกำลังเอนตัวหลับตาขมวดคิ้วอยู่บนโซฟาอย่างเงียบ ๆ
ตอนแรกเวินซูคิดว่าสถานการณ์นี้จัดการยากอยู่บ้าง แทบจะเดาออกทันทีว่าคืนนี้คงมีคนจงใจจัดให้ทั้งคู่มาอยู่ด้วยกัน โดยไม่บอกเธอล่วงหน้า
เดิมทีเธอตั้งใจจะปลุกฮั่วเยี่ยนให้กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง
แต่เมื่อเข้าไปใกล้ เธอก็เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของเขา แม้ยังไม่ได้สัมผัสก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกาย
เธอไม่กล้าแตะตัวเขา วางโทรศัพท์ลงแล้วรีบไปห้องน้ำ ชุบน้ำเย็นบิดผ้าขนหนูออกมา ตั้งใจจะให้เขาเช็ดหน้าเช็ดตัว ดูว่าเขาป่วยหรือเปล่า
แต่พอเธอกลับออกมา