ลู่เฟ่ยพบเวินซูที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจนัก ถึงขั้นเป็นฝ่ายทักทายเธอก่อน นับว่าหาได้ยากยิ่ง “มาคุยเรื่องลงโฆษณาในรายการเหรอ?”
เวินซูประหลาดใจเพียงชั่ววินาทีที่ลู่เฟ่ยรู้ว่าเธอมาที่นี่
แต่พอคิดอีกที เฉินฟ่างเป็นเพื่อนของลู่เฟ่ย เรื่องที่ลู่เฟ่ยกับพวกเขาจะรู้ข่าวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เพียงแต่...
เธอสบตาลู่เฟ่ย ชายหนุ่มยังคงมีสีหน้าท่าทางไม่เอาจริงเอาจังเช่นเดิม
หลังถูกคุณปู่ลู่สั่งสอนไปแล้ว เขาก็ยังเลือกยืนอยู่ข้างซูจื้อเหยา
เวินซูไม่ตอบ
เธอก้าวขาจะเดินจากไป
ตอนที่เธอเดินผ่าน ลู่เฟ่ยพลันเอ่ยขึ้นว่า “อย่าโทษฉันเลย”
เขามองเวินซูแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินสวนไหล่เธอไปในที่สุด
เวินซูไม่ได้ใส่ใจท่าทีของลู่เฟ่ย
เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ลู่เฟ่ยไม่ได้พูดจาเกรี้ยวกราดใส่เธออีกแล้ว แต่คงมองซูจื้อเหยาเป็นเพื่อนจริง ๆ สินะ
-
ลู่เฟ่ยขึ้นไปชั้นบน
เขาเห็นเซิ่งเจิงโจวกับซูจื้อเหยายังคุยรายละเอียดกับเฉินฟ่างอยู่
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มสดใสของซูจื้อเหยาสองวินาที ก่อนจะยิ้มออกมา “คุยกันเป็นยังไงบ้าง?”
ซูจื้อเหยาแย้มยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง “ลู่เฟ่ย ขอบคุณมากนะที่ช่วยแนะนำให้ฉันรู้จักคนอื่น”
ลู่เฟ่ยทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วหัวเราะเบา ๆ “เกรงใจไปแล้ว ยังไงเธอก็เป็นคนที่พี่โจวให้ความสำคัญ ช่วยสร้างกระแสให้เธอก็เป็นเรื่องที่ควรทำ ถ้ารายการครั้งนี้ออกมาดี เรื่องแย่ ๆ ก่อนหน้านี้ก็กลบได้เกือบหมด แถมยังพาให้เธอไปถึงจุดสูงสุดครั้งใหม่ได้ด้วย”
หัวใจซูจื้อเหยาสั่นไหว แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการ “คงต้องรอดูผลตอบรับหลังรายการออกอากาศ”
แต่เธอรู้ดีเหลือเกิน
ยุคสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ