ต้วนอี้เสียนถึงกับมีอำนาจสอดมือเข้ามาได้จริง ๆ
โอกาสที่เธออุตส่าห์ใช้ทุกวิถีทางกว่าจะได้มา
ตอนนี้เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของต้วนอี้เสียน เธอก็ถูกย้ายไปแล้วอย่างนั้นหรือ?
เธอมึนงงไปหมด เสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ข้างหู
การประชุมยังคงดำเนินต่อไป
กระทั่งถึงตอนเลิกประชุม
ต้วนอี้เสียนเดินผ่านข้างกายเธอ พลางก้มตามอง “คุณบอกว่าฉันรังแกคุณ งั้นถ้าฉันไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็คงไม่สมกับที่คุณพูดถึงฉันแบบนั้น”
แค่คำพูดสองสามคำ อวี้ซีกลับหาว่าเธอจงใจกลั่นแกล้ง
ทำผิดแล้วยังแสร้งทำเป็นเหยื่อ
ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เธอก็ไม่ถือสาที่จะลงมือจริงจัง สั่งสอนให้รู้จักกฎระเบียบเสียหน่อย
ใบหน้าของอวี้ซีซีดเผือดกว่าเดิม
ต้วนอี้เสียนพูดเพียงประโยคเดียว ก่อนจะเดินตามผู้บริหารไปเยี่ยมชมห้องทดลอง
เมื่อเวินซูเก็บสมุดบันทึกเสร็จแล้วเดินออกมา ก็พบว่าอวี้ซียังยืนอยู่หน้าประตู
พอเห็นเวินซู เธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที ดวงตาแดงก่ำ “พี่…”
หว่างคิ้วเวินซูขยับเล็กน้อย เธอไม่ชอบให้อวี้ซีเรียกว่าพี่เอาเสียเลย พวกเธอนับเป็นพี่น้องกันตรงไหน? เธอไม่มีวันยอมรับลูกของผู้หญิงที่ทำลายชีวิตคู่ของแม่แท้ ๆ ให้เป็นน้องสาวหรอก
“มีธุระอะไรหรือเปล่า”
“พี่ช่วยฉันหน่อยได้ไหม? ฉันไม่รู้จะไปหาใครแล้ว พี่เป็นทั้งพี่สาวและอาจารย์ของฉัน ตอนนั้นฉันพยายามแทบตายกว่าจะได้เข้ามา จะปล่อยให้คุณต้วนทำลายทุกอย่างไปแบบนี้ไม่ได้ พี่เป็นศาสตราจารย์ ถ้าพี่ระบุว่าจะรับนักศึกษาสักคนไว้ดูแล ทางมหาวิทยาลัยก็คงไม่ว่าอะไรหรอก”
อวี้ซีคิดหาทางแก้ปัญหาแทนเธอไว้เรียบร้อยแล้ว
ดวงตาทั้งคู่มองเธออย่างคาดหวัง
คงคิดว่าเวินซูจะไม่ปฏิเสธ เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์และมิตรภาพระหว่างพวกเธอ