“น่ากลัวเกินไป ฉันรู้สึกว่าแค่สายตาเธอแวบเดียวก็ฆ่าคนได้!”
“ลู่เฉินจบเห่ครั้งนี้แหละ ต่อให้เก่งแค่ไหน ก็สู้จอมทัพจูเฉวี่ยไม่ได้หรอก!”
ลินชิงหานกำมือแน่น
หล่อนเคยเห็นลู่เฉินตบกึ่ง宗师ตายคามือเดียว
แต่จูเฉวี่ยไม่เหมือน
จูเฉวี่ยไม่ใช่อาจู่ข้างกายจ้าวเทียนเหลย
นางคือจอมทัพมีฉายาแห่งต้าฮุ่ย เป็นสุดยอดผู้แข็งแกร่งแห่งเขตสงครามเจียงหนาน
และที่นางมีพลแม่นปืนหัวกะทิถือปืนครบมือคอยหนุนหลังอยู่เต็มไปหมด
ถ้าความขัดแย้งปะทุเต็มรูปแบบ ตระกูลหลินจะถูกห้วงเข้าไปด้วย
ท่านปู่ตระกูลหลินร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก รีบตะโกนขึ้นมา “คุณชายลู่ ท่านจอมทัพจูเฉวี่ย อย่าใจร้อนกันไปทั้งคู่! ทั้งหมดเป็นเรื่องหมั้นหมาย ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือกันก็ได้!”
ไม่มีใครสนใจท่าน
จูเฉวี่ยจ้องลู่เฉิน
“แรกเริ่มฉันตั้งใจจะไว้หน้าให้แกหน่อย”
น้ำเสียงของนางไร้ความรู้สึก “แต่แกดันยื้อหาความอับอายใส่ตัว”
นายทหารคนสนิทชักปืนพกออกมาทันที
แคร็ก!
เสียงขึ้นลำกล้องดังขึ้นเป็นชุด
ทหารหัวกะทิสองแถวยกปืนขึ้นพร้อมกันเกือบจะในเวลาเดียวกัน ปลอกกระสุนสีดำทะมึนเล็งตรงไปที่ลู่เฉินทั้งหมด
“อารักขาท่านจอมทัพ!”
“ล็อกเป้าหมาย!”
“กล้าเคลื่อนไหวอีก ยิงทิ้งทันที!”
ปืนนับสิบกระบอกยกขึ้นพร้อมกัน แรงสังหารอวลไปทั่วหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิน
คนตระกูลหลินตกใจกรี๊ดกร๊าดกันระงม
“ปืน! พวกเขาชักปืนแล้ว!”
“อย่ายิง อย่ายิง!”
หลินเจี้ยนกั๋วตกใจจนกอดหัวหมอบลงกับพื้น หน้ากระทบพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะมอง
ท่านปู่ตระกูลหลินสีหน้าเปลี่ยนไปมาก ร้องขึ้นด้วยความตกใจ “หยุด! ทุกคนหยุดก่อน! คุณชายลู่เป็นแขกสำคัญของตระกูลหลิน ยิงไม่ได้!”
ลินชิงหานก็เริ่มตื่นตระหนก
หล่อนไม่ทันได้สนใจความรู้สึกวุ่นวายในใจพวกนั้น รีบก้าวขึ้นมาขวางหน้าลู่เฉิน半步
“ท่านจอมทัพจูเฉวี่ย นี่คือตระกูลหลิน! ท่านจะชักปืนที่นี่จริง ๆ หรือ?”
จูเฉวี่ยเหลือบมองหล่อน
“ลินชิงหาน ถอยไป”
ลินชิงหานกัดฟัน “พวกท่านจะถอนหมั้น ฉันไม่干涉 แต่จะมาฆ่าคนในตระกูลหลิน ฉันยอมไม่ได้”
จูเฉวี่ยพูด “เธอปกป้องเขาไม่ได้หรอก”
“ให้หล่อนถอยไป”
เสียงของลู่เฉินดังมาจากข้างหลังลินชิงหาน
ลินชิงหานหันขวับ รีบพูด “ลู่เฉิน อย่าคุยโว! พวกเขามีปืนอยู่ในมือ!”
ลู่เฉินไม่แม้แต่จะกะพริบตา
“ปืน?”
เขามองปลอกกระสุนสีดำทะมึนพวกนั้น น้ำเสียงเรียบเฉย “ก็แค่เศษเหล็กกองหนึ่ง”
พูดจบ เหล่าทหารยิ่งเดือดดาลขึ้น
พวกเขาล้วนเป็นหัวกะทิประจำเขตสงคราม ปืนในมือยิ่งผ่านการดัดแปลงพิเศษ ในระยะประชิดขนาดนี้ ต่อให้เป็น宗师ขั้นแตกสลายก็ไม่กล้ารับมือตรง ๆ
แต่ลู่เฉินกลับบอกว่านี่คือเศษเหล็ก?
นายทหารคนสนิทพูด “บังอาจ! แกคิดว่าตัวเองกันกระสุนได้จริง ๆ หรือ?”
ลู่เฉินไม่ตอบ
เขายืนอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองข้างห้อยลงข้างตัวอย่างเป็นธรรมชาติ
ปลอกกระสุนเล็งมาที่เขา
แรงสังหารของจูเฉวี่ยกดทับเขา
คนตระกูลหลินมองเขาด้วยความสิ้นหวัง
แต่เขากลับเหมือนไม่เห็นอะไรเลย
ความสงบนิ่งแบบนั้น กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นขนลุกเกรียว
จู่ ๆ จูเฉวี่ยก็ยกมือขึ้น
“ถอย”
นายทหารคนสนิทชะงัก “ท่านจอมทัพ?”
“ฉันบอกว่า ถอย”
น้ำเสียงจูเฉวี่ยแข็งกร้าว
นายทหารคนสนิทไม่กล้าทัดทานอีก ทำได้เพียงกัดฟันโบกมือ
ทหารสองแถวเก็บปืนถอยหลัง แต่ทุกคนยังจ้องลู่เฉินเขม็ง พร้อมจะชักปืนขึ้นมาอีกทันที只要จูเฉวี่ยสั่ง
จูเฉวี่ยขยับข้อมือ รองเท้าทหารก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
“ฆ่าแก ไม่ต้องใช้ปืน”
นางจ้องลู่เฉิน เสียงเย็นชาจนไร้อุณหภูมิ “ฉันจะให้แกเข้าใจด้วยมือตัวเอง ว่าชื่อจอมทัพ ไม่ใช่เด็กโง่เขลาแบบแกที่จะมาดูหมิ่นได้”
ท่านปู่ตระกูลหลินหน้าซีดเผือด
ลินชิงหานใจกระตุกวูบ อยากจะห้ามอีก แต่ถูกลู่เฉินยกมือขวางไว้
“ยืนไปด้านข้าง”
ลินชิงหานตะลึง
เสียงลู่เฉินไม่ดัง แต่กลับมีพลังจนไม่มีใครขัดขืนได้
หล่อนกัดฟัน สุดท้ายก็ถอยไปด้านข้าง แต่สายตายังจับจ้องลู่เฉินไม่วาง
จูเฉวี่ยมองลู่เฉิน
ฝนตกลงมารอบตัวนางสามฉื่อ กลับถูกแรงปราณสะเทือนจนกลายเป็นละอองน้ำละเอียด
พื้นใต้เท้านางดังแคร็กแผ่ว ๆ
พลังยอดขั้นแตกสลาย ถูกนางผลักดันจนถึงขีดสุด
นายทหารคนสนิทมองทั้งคู่
“ท่านจอมทัพจะลงมือเองแล้ว!”
“เจ้าหมอนี่ตายแน่!”
“กล้าดูหมิ่นจอมทัพจูเฉวี่ย เขาจะต้องเสียใจที่เกิดมาบนโลก!”
คนตระกูลหลินก็ถูกแรงกดดันจนพูดไม่ออก
แม้จะห่างกันเป็นระยะ พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงอัดแน่นที่พุ่งเข้ามา
แต่ลู่เฉินยังยืนอยู่ที่เดิม
ไม่เคลื่อนปราณ
ไม่หลบเลี่ยง
แม้แต่ท่าทางก็ไม่เปลี่ยน
จูเฉวี่ยมองลู่เฉิน
สิ่งที่หล่อนเกลียดที่สุด คือท่าทีดูแคลนแบบนี้ของลู่เฉิน
วินาทีถัดมา
ปัง!
พื้นใต้เท้านางกระเซ็นเป็นวงน้ำ
ทั้งร่างกลายเป็นเงาสีแดงเข้ม พุ่งไปถึงหน้าลู่เฉิน
เร็วเกินไป!
เร็วจนคนตระกูลหลินมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของนาง
ลินชิงหานรู้สึกเพียงภาพตรงหน้าพร่าไปแวบเดียว จูเฉวี่ยก็มาอยู่ตรงหน้าลู่เฉินแล้ว
มือขวาของนางงอเป็นกรงเล็บเหยี่ยว พุ่งตรงไปที่ลำคอลู่เฉิน
กรงเล็บนี้ดุดันและโหดเหี้ยม ปลายนิ้วมีเสียงหวีดหวิวเฉือนอากาศ
ไม่ต้องพูดถึงลำคอคน ต่อให้เป็นแผ่นเหล็กกล้า ก็จะถูกนางจับทะลุคามือ
นายทหารคนสนิทมองลู่เฉิน
“จบแล้ว”
หลินเจี้ยนกั๋วตกใจจนหลับตาสนิท
ท่านปู่ตระกูลหลินตะโกนด้วยความตกใจ “คุณชายหลี่ระวัง!”
มือของจูเฉวี่ย ห่างจากลำคอลู่เฉินแค่ครึ่งนิ้ว
นาง甚至เห็นผิวหนังที่คอของลู่เฉินแล้ว
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง
ลู่เฉินขยับ
ไม่มีพลังอันน่าตื่นตะลึง
ไม่มีท่าไม้ตายซับซ้อนฉูดฉาด
เขาแค่ยกมือขวาขึ้น
ท่าทางเรียบง่ายไม่แคร์โลก
เพี๊ยะ
ห้านิ้วของเขาคว้าข้อมือจูเฉวี่ยไว้
จูเฉวี่ยมองลู่เฉิน
พลังที่รวมอยู่ในกรงเล็บนั้น มากพอจะสังหารเสือโคร่งตัวหนึ่งได้
แต่ในวินาทีที่ถูกคว้าข้อมือ พลังทั้งหมดเหมือนพุ่งชนเหวลึกไร้ก้นบึ้ง ไม่แม้แต่จะสะท้อนกลับมา
นางอยากดึงมือออก
ดึงไม่ออก
นางอยากเปลี่ยนท่า
ข้อมือเหมือนถูกภูเขาทับไว้
ฝ่ามือที่ดูเรียวยาวและขาวสะอาดนั่น กลับน่ากลัวยิ่งกว่าเหล็กกล้า
จูเฉวี่ยมองลู่เฉิน
“เป็นไปได้ยังไง?”
นางตวาดเบา ๆ พลังภายในระดับยอดขั้นแตกสลายในร่างระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ชุดทหารสีแดงเข้มถูกปราณดันพองขึ้น พื้นหินใต้เท้าแตกเป็นร่อง ๆ
แต่มือของลู่เฉิน ไม่ขยับแม้เสี้ยวนิ้ว
นายทหารคนสนิทตะลึง
ทหารสองแถวก็เบิกตากว้างพร้อมกัน
“ฝีมือท่านจอมทัพ... ถูกกันไว้ได้?”
“ไม่ใช่แค่กันไว้ มือของนางถูกคว้าไว้!”
“เป็นไปได้ยังไง! นั่นคือจอมทัพจูเฉวี่ย!”
คนตระกูลหลินยิ่งดูจนตาค้าง
หลินเจี้ยนกั๋วแอบลืมตาขึ้น พอเห็นฉากนี้ ตกใจจนเกือบกัดลิ้นตัวเอง
ท่านปู่ตระกูลหลินตะลึงก่อน แล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
คุณชายลู่果然是คุณชายลู่!
ต่อให้เป็นจอมทัพหญิงแห่งเขตสงครามเจียงหนาน ก็ยังเอาเปรียบเขาไม่ได้แม้แต่น้อย!
ลินชิงหานลืมหายใจไปเลย
หล่อนมองใบหน้านิ่งสงบของลู่เฉิน แล้วหันไปมองจูเฉวี่ยที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ความวุ่นวายในใจพลุ่งพล่านราวคลื่นยักษ์
ผู้ชายคนนี้ แข็งแกร่งถึงขั้นไหนกันแน่?
จูเฉวี่ยกัดฟันแน่น เปลวไฟในดวงตาแทบจะพวยพุ่งออกมา
หล่อนไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
ความเร็ว พลัง วิชาฆ่า ที่หล่อนภาคภูมิใจ ต่อหน้าลู่เฉินเหมือนเด็กน้อยชกต่อย
ไม่
ต่อให้เด็กน้อยก็ยังดีกว่า
ลู่เฉินมองนาง “ยอดขั้นแตกสลาย?”
หัวใจจูเฉวี่ยสั่นสะเทือน
นิ้วของลู่เฉินค่อย ๆ กระชับ
แคร่ก
ข้อมือจูเฉวี่ยเจ็บแปล๊บ ร่างซีกหนึ่งชาไปหมด
สีหน้านางเปลี่ยนไปในที่สุด
“แก...”
นางเพิ่งจะเอ่ยออกมาหนึ่งคำ ลู่เฉินก็กระชากฉับ
จูเฉวี่ยทั้งร่างเสียการทรงตัว เซถลาไปข้างหน้า
นางสัญชาตญาณยกขาโต้กลับ เข่าเสียดฟ้าพลังดุดันพุ่งชนท้องลู่เฉิน
ลู่เฉินไม่แม้แต่จะมอง มือขวาเบี่ยงไปข้างหนึ่ง
ท่าเข่าของจูเฉวี่ยพลาดเป้าทันที
จากนั้น แขนของเขาออกแรงเล็กน้อย
จูเฉวี่ยรู้สึกเพียงฟ้าดินหมุนไปมา
หล่อน จอมทัพหญิงแห่งเจียงหนาน ผู้แข็งแกร่งระดับยอดขั้นแตกสลาย กลับถูกลู่เฉินเหมือนจับไก่ทั้งร่างยกขึ้นมา
เงาสีแดงเข้มวาดผ่านกลางอากาศ
นายทหารคนสนิทสีหน้าเปลี่ยน “ท่านจอมทัพ!”
ทหารสองแถวกรูกันเข้าไปข้างหน้าแต่根本来不及
ลินชิงหานเอามือปิดปาก
ท่านปู่ตระกูลหลินตาแทบถลนออกมา
ลู่เฉินยืนอยู่ที่เดิม มือขวาคว้าข้อมือจูเฉวี่ย ยืนนิ่งไม่ขยับ
แขนของเขากดลง ท่าทางเรียบง่ายหยาบกร้านถึงขีดสุด
ปัง!
จูเฉวี่ยทั้งร่างถูกเขาพลิกคว่ำ แล้วกดลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่ที่กว้างขวางอย่างหยาบกร้าน