"เยี่ยวั่นวั่นแห่งยอดเขาชิงอวิ๋น ชื่อนี้คุ้นหูยิ่งนัก"
"เจ้าความจำเสื่อมแล้วหรือ? ยอดเขาชิงอวิ๋นนะ เยี่ยวั่นวั่นนะ ศิษย์น้องเล็กนะ อัจฉริยะคนแรกในโลกบำเพ็ญเซียนที่บรรลุแก่นทองคำตั้งแต่อายุสิบห้าปี"
"อ้อ แต่นางไม่ได้อยู่ที่สำนักไร้เทียมทานหรือ? เหตุใดจึงมาอยู่สำนักเทียนอี"
"นี่..."
คำพูดนี้ออกมา ทุกคนมองไปทางสำนักไร้เทียมทาน เห็นเยี่ยเชี่ยน แล้วจึงชำเลืองมองเยี่ยวั่นวั่น
"หรือจะมีสองคน?"
"เป็นไปไม่ได้กระมัง หากสำนักไร้เทียมทานมีอัจฉริยะที่บรรลุแก่นทองคำตั้งแต่อายุสิบห้าปีสองคน ป่านนี้คงประกาศไปทั่วแล้ว เหตุใดจึงปิดบังไว้แน่นหนาถึงเพียงนี้ แม้แต่สองคนนั้นแห่งสำนักไท่กู่เสวียนก็เพิ่งบรรลุตอนอายุสิบหก ตอนนี้ก็กลายเป็นม้ามืดในการประลองใหญ่แล้ว หากสำนักไร้เทียมทานมีสองคน ข้า ข้าไม่กล้าคิดเลยว่าปีนี้สำนักไร้เทียมทานจะรุ่งโรจน์เพียงใด เกรงว่าไม่ถึงร้อยปีก็คงแซงหน้าสำนักเสวียนเทียนขึ้นเป็นอันดับหนึ่งแล้ว"
"แต่ข้ามองดูท่าทางผิดปกติยิ่งนัก ดูเหมือนยอดเขาชิงอวิ๋นจะมุ่งร้ายกับศิษย์น้องเล็กคนนี้ ถึงกับขับไล่นางออกมา"
"สำนักไร้เทียมทานเป็นบ้าไปแล้วหรือ? ขับไล่อัจฉริยะออกไป นี่สมองเสียแล้วหรือ?"
"ข้าก็ไม่ทราบแน่ชัดนัก เพียงแต่ปีก่อน มีข่าวลือเล็ดลอดออกมาจริงๆ ว่ากันว่า เล่ากันว่า ศิษย์คนเล็กของเจ้าสำนักยอดเขาหนึ่ง เพราะหลอมแก่นปฐพีล้มเหลว จึงขุดเอาแก่นทองคำของศิษย์พี่ไปใช้"
"...นี่มันเรื่องของคนหรือ?"
"ฮะ ฮะฮะ ไม่แน่จริงหรอก ล้วนเป็นข่าวที่ได้ยินมา คือว่าศิษย์เล็กผู้นั้นภูมิหลังลึกซึ้ง มีตระกูลใหญ่หนุนหลัง แล้วบิดาของนางให้สัญญาจะมอบผลประโยชน์บางอย่างแก่สำนัก ดังนั้นจึงได้แก่นทองคำของศิษย์พี่ผู้นั้นมา ทางสำนักก็เลยกดข่าวนี้ไว้ เพียงแต่สงสารศิษย์พี่เล็กผู้นั้นยิ่งนัก"