ผู้บำเพ็ญรอบด้านหลบไปตั้งแต่แรกเห็น
โต้วหมิงถูกเยี่ยวั่นวั่นฟาดฝ่ามือเดียวอัดกระเด็นเข้าไปในที่นั่งผู้ชม เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่
เสียงกรอบแกรบของกระดูกที่หักสะบั้นและปฐพีทองคำที่เลือดไหลไม่หยุดทำให้ศิษย์พากันร้องลั่น ผู้คนจากสำนักไร้เทียมทานกรูเข้าไป
เยี่ยวั่นวั่นยืนอยู่หน้าเสิ่นหนันโจว เอ่ยเสียงต่ำว่า "ท่านออกหน้าไม่ได้ แต่ข้าออกได้"
แค้นนี้ นางต้องสะสางเอง
เสิ่นหนันโจวกำมือแน่น
นาง... ไม่อยากให้ตนกลายเป็นเป้าศัตรูงั้นหรือ?
ชุลมุนวุ่นวายขึ้น จี้ฉางหวยเองก็อยู่ข้างโต้วหมิง เห็นหน้าท้องของโต้วหมิงเป็นแผล ปราณคลั่งถูกทุบแตกกระจาย
ส่วนปฐพีทองคำ...
เยี่ยวั่นวั่นหัวเราะเบา "อยากดูไหมว่าแก่นทองคำแตกรึยัง?"
ทั่วบริเวณเงียบสงัด
ผู้คนลิ้นค้าง
นี่มันลงมือจริงชัด ๆ!
"ต้องแตกแล้วแน่ สองคนรุมโจมตีนะ"
"ข้าว่าศิษย์พี่สามของสำนักไร้เทียมทานนี่คงไม่ไหวแล้ว"
"ไม่หรอก" สวี่อี้เอ่ยเรียบ ๆ "ไม่แตก"
หลิ่วไจ้ซีหัวเราะ "ถ้าศิษย์พี่ยอดเขาชิงอวิ๋นคนนี้มีแก่นทองคำปลอมก็ว่าไปอย่าง ไม่อย่างนั้นไม่มีทางแตก"
เมื่อได้ฟัง ชาวสำนักไร้เทียมทานก็ไม่เชื่อนัก เพราะเยี่ยวั่นวั่นกับเสิ่นหนันโจวไม่ได้ปรานีเลยแม้แต่น้อย สองฝ่ามือประสานกันนี้มีพลังรุนแรงกว่าตอนเยี่ยวั่นวั่นต่อสู้กับเยี่ยเชี่ยนคนเดียวแน่นอน
ทว่า...
หลังจากศิษย์พี่คนหนึ่งตรวจแล้วก็พึมพำ "ไม่แตก"
ร่างจี้ฉางหวยสั่นเทาขึ้น
คนอื่นก็ไม่เชื่อ แต่เมื่อพลังวิญญาณถูกส่งเข้าไปในร่างโต้วหมิง แก่นทองคำที่ดูดซับพลังวิญญาณก็สัมผัสได้
"ไม่แตกจริง ๆ!"
ชาวสำนักไร้เทียมทานพากันจนหนทาง
เยี่ยวั่นวั่นยิ้มเย้ย "เห็นไหม ผลออกมาเอง เหนื่อยโต้เถียงกันทำไม ในเมื่อแก่นทองคำของเขาไม่แตกภายใต้การโจมตีจากข้ากับศิษย์พี่ห้า เช่นนั้นที่แก่นทองคำของเยี่ยเชี่ยนแตกละก็ มันบอกอะไรกับเจ้า?"