"อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งยอดเขาชิงอวิ๋นของสำนักไร้เทียมทาน จำชื่อนี้ไว้ให้ดี เป้าหมายของเจ้าก็คือก้าวข้ามนางให้ได้!"
"ก้าวข้ามนาง!"
"หากเจ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ใช่ลูกสาวของข้า!"
เสียงดุดันของเยี่ยฉงอิงดังก้องในหูของเยี่ยเชี่ยนซ้ำไปมา ทุกคำทุกประโยค ตั้งแต่เล็กจนรู้ความ ชื่อที่รู้จักและเป้าหมายก็มีเพียงหนึ่งเดียว
คือเป็นอัจฉริยะ
และก้าวข้ามเยี่ยวั่นวั่น
ใครๆ ก็รู้ว่าสำนักไร้เทียมทานบนยอดเขาชิงอวิ๋นมีอัจฉริยะขั้นสุดยอดที่เขยิบเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณตั้งแต่แปดขวบ เพียงสองปีเศษที่ศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างยกย่องนาง เป็นผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณที่อายุน้อยที่สุด
หลายคนหมายปองจะได้เห็นยอดคนเช่นนี้
แต่ยอดเขาชิงอวิ๋นกลับปกป้องนางอย่างดีเยี่ยม ไม่ว่าเจ้าของยอดเขาชิงอวิ๋นหรือเหล่าศิษย์พี่ ล้วนเอ่ยถึงศิษย์น้องเล็กคนนี้ด้วยความชื่นชมไม่ขาดปาก
ยามเยี่ยเชี่ยนวัยแปดขวบไปยังสำนักไร้เทียมทาน ทุกคนกล่าวถึงศิษย์น้องเล็กแห่งยอดเขาชิงอวิ๋นด้วยแววตาและน้ำเสียงเปี่ยมล้นความภาคภูมิใจ
"นั่นศิษย์น้องเล็กของพวกเรา เจ้าไม่รู้หรอกว่านางน่ารักเพียงใด ทั้งอัจฉริยะทั้งรู้มารยาท อีกยังเอาใจใส่และจิตใจดี ไม่มีท่าทางยโสแบบอัจฉริยะเลยสักนิด!"
"ใช่แล้วๆ ครั้งก่อนเจ้าสำนักประทานโอสถบำรุงลมปราณมอบให้ นางยังยกให้ศิษย์พี่ที่บาดเจ็บโดยไม่ลังเล อีกทั้งศิษย์พี่ผู้นั้นก็หาได้สนิทสนมกับนางแต่อย่างใด เพียงเพราะตอนกลับเขามาเห็นเขาคุกเข่าอยู่อย่างเดียวดายตรงตีนเขา จึงซักถามได้ความว่า อสูรร้ายทำบาดเจ็บสาหัส ภารกิจล้มเหลว ถูกท่านอาจารย์ลงโทษให้คุกเข่า"