จี้ฉางหวยอาศัยสัมผัสที่หกของตนหลบหลีกคมกระบี่มรณะได้ ทว่าพอมองเห็นสองคนที่ลงมือตรงหน้าชัด ๆ แววตาก็พลันดำมืด
นางอีกแล้ว
เยี่ยเชี่ยนที่ถูกดึงถอยหลังไปเห็นเยี่ยวั่นวั่น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่นางเก็บซ่อนอารมณ์เก่งมาโดยตลอด เพียงแต่ค่อนข้างใส่ใจท่าทีของจี้ฉางหวย
แต่พอรับรู้ถึงแววตาที่จี้ฉางหวยมองเยี่ยวั่นวั่น ใจของเยี่ยเชี่ยนก็วูบ
“ไม่มีวี่แวว?”
“นางไม่ใช่ศิษย์น้องเล็ก”
จี้ฉางหวยกลับเหมือนล่วงรู้ว่าเยี่ยเชี่ยนคิดอะไร
พลันเอ่ยประโยคนี้ออกมา
คำว่าศิษย์น้องเล็กที่หลุดจากปากนี้ ทำให้เยี่ยเชี่ยนรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์
จี้ฉางหวยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยอย่างชิงชังว่า “ศิษย์น้องเล็กไม่มีทางเลือดเย็นไร้จิตใจ โหดเหี้ยมอำมหิตแบบนาง”
เพียงแค่หน้าตาคล้ายกัน นิสัยใจคอกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
แถมยังเกือบทำลายจิตเต๋าของเขา
หญิงผู้นี้จิตใจสมควรตาย!
“ศิษย์พี่ แต่นางกับศิษย์พี่หญิงมีหน้าตาคล้ายกันขนาดนั้น พวกเราควรไว้ชีวิตดีหรือไม่... บางทีพวกนางอาจมีความสัมพันธ์กันก็ได้” เยี่ยเชี่ยนเม้มริมฝีปากล่าง หว่างคิ้วปรากฏแววกังวล ดูเหมือนจะรู้สึกสงสารขึ้นมาจริง ๆ
จี้ฉางหวยหัวเราะเย็น “ไม่ใช่คนเดียวกันแล้วจะไว้ชีวิตทำไม ในเมื่อพวกมันจะเอาชีวิตพวกเรา เช่นนั้นเราก็ไม่ต้องปราณี”
เยี่ยเชี่ยน: "ได้"
ก็จริง
ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ คนตายไปเสียก็สิ้นเรื่องที่สุด
จะได้ไม่ต้องกลับมาจริง ๆ มากระทบสถานะของนางในสำนักตอนนี้
หลังจากเรื่องที่ผาเสวียนปิง อาจารย์ก็ไม่ได้พบนางอีกนาน
รวมถึงตอนนี้ระดับพลังของนางก็ไม่มั่นคง
เยี่ยเชี่ยนไม่อยากให้มีเรื่องไม่คาดฝันอีก
ระหว่างพูด เยี่ยเชี่ยนก็รวมกระบวนท่าสังหาร เตรียมประมือ