สายตาของเยี่ยวั่นวั่นจับจ้องอยู่ที่มือของฉือเหยียน
มือข้างนี้ยังคงดึงแขนเสื้อของเยี่ยวั่นวั่นไว้
ฉือเหยียนเอ่ยเสียงแหบพร่า “ก่อนอื่น... กลับไปกับข้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันดีหรือไม่”
เมื่อพูดประโยคแรกออกมาแล้ว คำพูดต่อจากนั้นของฉือเหยียนก็ราบรื่นขึ้นมาก “หากเป็นความผิดของศิษย์น้องเล็กจริง เช่นนั้นก็...”
“เช่นนั้นอะไร” เยี่ยวั่นวั่นย้อนถาม “ควักแก่นทองคำของนางแล้วชดใช้ให้ข้าหรือ”
ฉือเหยียนอ้าปากค้าง
เยี่ยวั่นวั่นหัวเราะเบา ๆ สีหน้าเย้ยหยัน “ดูเหมือนพวกเจ้าจะยังไม่เข้าใจสิ่งหนึ่ง ไม่ใช่พวกเจ้าขับไล่ข้าออกจากสำนักไร้เทียมทาน แต่เป็นข้าเองที่ไม่อยากอยู่ต่อ”
ฉือเหยียนหน้าซีดเผือด
แต่เยี่ยวั่นวั่นจ้องดวงตาของเขา เปล่งเสียงทีละคำ “และยิ่งไม่รู้ว่า เหตุใดข้าจึงจากไป นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ว่าใครจะควักแก่นทองคำมาชดใช้ให้ข้า”
“แต่เป็นเพราะ ทรรศนะของเราไม่ตรงกัน”
เยี่ยวั่นวั่นดึงแขนเสื้อกลับคืน พลางกล่าวอย่างเย็นชา “ตั้งแต่แรกเริ่ม มันก็ผิดพลาดแล้ว ข้าไม่ควรเข้าสำนักไร้เทียมทานตั้งแต่แรก”
“บิดาของข้าเลือกสำนักผิดให้ข้า”
“และความผิดพลาดนี้ยังยืดเยื้อมานานกว่าสิบปี กระทั่งข้าเองก็ไม่เคยมองออก แต่เรื่องแก่นทองคำทำให้ข้ามองเห็นอย่างแจ่มแจ้ง การจากสำนักไร้เทียมทานไป คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตนี้ของข้า”
หญิงสาวกล่าวจบ ก็เดินอ้อมฉือเหยียน ก้าวยาว ๆ จากไป
“ไร้ซึ่งเยื่อใยแม้แต่น้อยเลยหรือ” ฉือเหยียนหันกลับไป มองเยี่ยวั่นวั่น ดวงตาแดงก่ำ “เราอยู่ร่วมกันมาหลายปีขนาดนี้ พวกเราคิดว่าเราไม่ได้เลวร้ายกับเจ้าเลยนะ”