เสียงสะอื้นของเด็กสาวขาดห้วง
แต่ก็พยายามข่มกลั้นอย่างสุดแรง
ฟางเฮ่ออันกับหลี่ว่านจือเองก็ยากเกินจะทานทน
ไป๋เจี่ยนยิ่งกอดเด็กน้อยไว้ไม่ยอมปล่อย
เสิ่นหนันโจวมองเด็กสาวมาตลอด แววตาลึกล้ำ ไม่เอ่ยวาจา
เพียงแต่แววตาที่กวาดผ่านคนของสำนักไร้เทียมทานเป็นครั้งคราว ฉายประกายเยือกเย็น
การร่ำไห้ของเยี่ยวั่นวั่นครั้งนี้ ทำลายบรรยากาศที่เยี่ยเชี่ยนจงใจสร้างขึ้น
ชั่วขณะหนึ่ง ทำให้ผู้คนมากมายมองไปทางคนของสำนักไร้เทียมทาน มีคนคาดเดา "พวกมันเคยรังแกเด็กสาวนั่นมาก่อนหรือไม่ ไม่อย่างนั้นจะร้องไห้ได้ถึงเพียงนี้"
มีผู้บำเพ็ญหญิงผู้หนึ่งหัวเราะเย็น "จะถามไปไย คนเพิ่งมาถึง ยังไม่ทันเอ่ยวาจา ศิษย์น้องเล็กแห่งสำนักไร้เทียมทานก็คุกเข่าลงตรงหน้าเขา นางจะทำอะไร? ชี้นำให้ทุกคนเข้าใจผิดหรือ? กลัวคนอื่นไม่รู้ว่ามีคนรังแกนางงั้นหรือ!"
ผู้บำเพ็ญหญิงอีกคนเสียงเย็นชา "เกรงว่าคิดว่าทุกคนไม่รู้สถานการณ์ทางถ้ำอวิ๋นซาน ถึงได้ทำเช่นนี้"
"ศิษย์น้องข้าเคยอยู่ที่นั่นก่อนหน้านี้ เล่าให้พวกข้าฟังแล้ว เยี่ยเชี่ยนผู้นี้กับศิษย์น้องเล็กสำนักเทียนอีประลองธนู นางพ่ายแพ้ แต่กลับเล่นจนเสียสติ ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ฝืนใช้พลังเทพธนู ศิษย์พี่ใหญ่ของนางเป็นห่วงว่าศิษย์น้องเล็กของตนจะบาดเจ็บถึงเส้นชีพจร จึงใช้พลังขั้นแก่นทองคำสมบูรณ์ลอบทำร้ายศิษย์น้องเล็กสำนักเทียนอี เป็นศิษย์น้องเล็กของสำนักเทียนอีที่เอาชีวิตเข้าปกป้อง ถึงช่วยชีวิตศิษย์น้องกลับมาได้"
"ข้าก็ได้ยินมา ที่จี้ฉางหวยบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ ก็เพราะศิษย์พี่หญิงสำนักเทียนอีโกรธ จึงฟาดฟันหนึ่งกระบี่ฟาดฟ้า ถึงรับไม่ไหวบาดเจ็บสาหัส"
"มันสมควรแล้ว!"
"ศิษย์น้องตัวเองเล่นแล้วแพ้ไม่เป็น ก็ดึงศิษย์น้องลงมา ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเปิดเผยก็จบ ลอบทำร้ายผู้อื่น แล้วจะโทษศิษย์พี่หญิงของเขาลงมือแก้แค้นได้หรือ?"