เยี่ยวั่นวั่น
เยี่ยเชี่ยนแทบจะหลุดชื่อนั้นออกจากปาก ถึงแม้จะสบตากับเรือนหน้าของหญิงสาวนางนี้ ก็ยังคงเห็นความเย็นชาและท่วงท่าสูงส่งที่คุ้นเคยตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอ
หญิงสาวที่ยืนอยู่บนขั้นบันไดหยกขาว ก้มลงมองนาง หน้าตาดุจภาพวาด ดวงตาสุกใส ยืนอยู่ข้างจี้ฉางหวยและคนอื่น ๆ แขนเสื้อพลิ้วไหว ประหนึ่งไข่มุกอันล้ำค่าที่ถูกห้อมล้อม
ในตอนนั้นนางหลุบตาลงราวกับครุ่นคิด พลางถามตนเองว่า "เจ้าคือศิษย์น้องหญิงใหม่หรือ"
คือเขาคนนั้น!
ก็คือเขา!
เขาเป็นคนจงใจ!
ทั่วร่างของเยี่ยเชี่ยนกำลังแผดเสียงร้อง เขากำลังจะแก้แค้นในวันที่ท่านอาจารย์ที่ทะเลสาบมิวบังคับให้ตนยอมรับผิด เขาจะบีบให้ตนเองก้มหัวให้
ให้ตนเองคุกเข่ายอมรับผิด!
ให้ตนเองคุกเข่าต่อหน้าเขา!
หยามเกียรติตน!
"ข้าไม่ยอมรับ!" เสียงของเยี่ยเชี่ยนสั่นเครือ ทว่าหนักแน่น "ข้าไม่ได้ผิด"
นี่ทำให้ทั้งจี้ฉางหวยและโต้วหมิงต่างประหลาดใจยิ่งนัก
แม้แต่หลี่อวิ๋นกับฉีหมิงลู่ยังตกตะลึง เหตุใดจึงดื้อรั้นขึ้นมาอีกเล่า
ก็แค่ยอมรับผิดมิใช่หรือ
สีหน้าของเยี่ยเชี่ยนบิดเบี้ยวเล็กน้อย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม "ในแดนลับ สมบัติย่อมเป็นของผู้มีความสามารถ ข้าพ่ายแพ้แก่เจ้า แต่ข้าหาได้ผิดไม่"
"การประลองแพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดามิใช่หรือ ศิษย์พี่แห่งสำนักเทียนอี"
เยี่ยเชี่ยนกัดฟันเน้นคำว่าศิษย์พี่อย่างหนักแน่น เขารู้ว่าเยี่ยวั่นวั่นฟังออก
เยี่ยวั่นวั่นเข้าใจดี มุมปากยกขึ้น "เช่นนั้นเจ้าต้องการจะสื่ออะไร"
เหมือนกับว่าเยี่ยเชี่ยนฉีกหน้ากากตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป "เจ้ากับศิษย์พี่ของเจ้าวางยาพิษทำร้ายพวกเรา ก็ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้ข่าวที่พวกเจ้าได้วิญญาณแห่งแดนลับไปแพร่งพรายออกไป ต้องการสังหารปิดปากพวกเรามิใช่หรือ! เสแสร้งไปใย!"