เซียนโจวหลัวฝู
“เพื่อจัดแสดงละครตลกอวกาศให้สมชื่อ เพื่อพลิกชะตาตอนจบที่มีแต่เรื่องชวนปวดใจ โฮสต์ โปรดก้าวสู่เส้นทางไอดอลเถอะ!”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์หวานเลี่ยนของผู้หญิงดังระเบิดขึ้นในหัวหลินซั่ว พร้อมกับคาโอโมจิตาเป็นประกาย “ดูสิ ชุดกระโปรงสีชมพูน่ารักขนาดไหน! โฮสต์รีบเปลี่ยนชุดเถอะ!”
หลินซั่วหน้าดำคร่ำเครียด “ผีสิ~!”
เขาโบกมือส่งระบบตัวนี้เข้าห้องมืดไป ทว่าวินาทีต่อมา…
“โฮสต์ ใช้ระบบโลลิของฉันสิ ทำภารกิจสอนมือใหม่สำเร็จก็มีของรางวัลนะ—แปลงร่างเป็นโลลิทันที!”
“โฮสต์ เมื่อมีระบบซัคคิวบัสชายของฉันอยู่ รับรองว่าคุณจะกลายเป็นนักล่าหัวหน้าสุดโหด รวบรวมพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายมาเป็นพวก แล้วทุ่มเทต่อสู้เพื่ออุดมการณ์!”
“นี่ซัคคิวบัสตัวไหนกัน?”
“โฮสต์ เมื่อมีระบบลูกกตัญญูของฉันอยู่ ขอแค่ล่องลอยไร้หลักแหล่งไปครึ่งชีวิต รับรองว่าคุณจะกลายเป็นยอดคนที่สวรรค์ประทานให้ ไร้เทียมทานทั่วหล้าเลยล่ะ!”
“ไปให้พ้น ฉันไม่อยากมีลูกเก่งจนกลบพ่อหรอก!”
หลังส่งยอดคนทั้งแปดเข้าห้องมืดไปจนหมด หลินซั่วก็มองคลิปที่ตัดต่อเสร็จเสียทีแล้วนวดหว่างคิ้ว “นี่ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กันแน่…”
หลังสุ่มกาชาแล้วพลาดเป้าติดกันเก้าครั้ง พลังคนดวงซวยของเขาก็ระเบิดออกมาในที่สุด ถึงขั้นสุ่มย้อนศรใส่พวกเดียวกันเอง แล้วถูกส่งมายังโลกของสตาร์เรล
ตอนแรกเขาได้รับระบบมาถึงเก้าระบบ เก้าระบบเชียวนะ! ขนาดอาห่ามาเห็นยังต้องหัวเราะจนฟันร่วง
ระบบที่พอพึ่งพาได้จริง ๆ มีแค่ระบบแต้มสะท้อนอารมณ์
โพสต์วิดีโอ เปลี่ยนอารมณ์ร่วมของคนอื่นให้กลายเป็นแต้มสะท้อนอารมณ์ในบัญชีของตัวเอง
ใช้แต้มพวกนี้แลกได้ทุกอย่าง ต่อให้เป็นพลังที่เหนือกว่าเทพดาราก็ยังอยู่ใกล้แค่เอื้อม!
ดังนั้น ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา “เรื่องสนุก” เล็ก ๆ น้อย ๆ จึงเริ่มแพร่กระจายไปตามมุมต่าง ๆ ของจักรวาล
กระทั่งวันนี้ นอกจากแลกพลังระดับผู้ส่งสารที่ทัดเทียมกับจอมดับสูญมาใช้ป้องกันตัวแบบขอไปทีแล้ว ในที่สุดเขาก็สะสมแต้มสะท้อนอารมณ์ได้มากพอ และได้อัปเกรดระบบเป็นครั้งแรก
“เริ่มเลย!”
แถบความคืบหน้าพุ่งขึ้นถึง 100% อย่างรวดเร็ว หน้าต่างแจ้งข่าวดีก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ ระบบเลื่อนเป็นเลเวล 2 ขอบเขตการฉายภาพขยายจากเซียนโจวหลัวฝูไปทั่วทั้งจักรวาล ปลดล็อกพื้นที่รับชมแบบเสมือนจริงและฟังก์ชันจัดอันดับแดงดำ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตัวละครที่โฮสต์ตัดต่อจะมีคะแนนประเมินจากระบบติดตัว ผู้ที่ติดอันดับจะได้รับรางวัลตามลำดับ ส่วนโฮสต์ก็จะได้รับรางวัลแบบเดียวกัน】
พูดจบ ระบบก็หายตัวไปเอง
หลินซั่วแทบจะซาบซึ้ง “ระบบที่ไม่เล่นอะไรพิเรนทร์ พูดจบแล้วก็ไปนี่มันดีชะมัดเลยโว้ย!”
“แต่ไม่คิดเลยว่าอัปเกรดครั้งนี้จะดีขนาดนี้”
รางวัลของทุกคนเขาก็รับได้ด้วยงั้นเหรอ? ไป๋เอ้อได้หนึ่ง เขาก็ได้หนึ่ง ซีเหลียนได้หนึ่ง เขาก็ได้หนึ่ง ฉางเย่เยว่ได้หนึ่ง เขาก็ได้หนึ่ง…
แจ่มเลย!
“เอี๊ยด…”
ประตูห้องเปิดออกตามเสียง หลินซั่วพลันหน้าขรึมลง
สาวใช้ในชุดกระโปรงผ้ากันเปื้อนแสนประณีต สวมถุงมือไหม เดินสวมรองเท้าหนังส้นเตี้ยเข้ามาหาเขา
ใบหน้าของเธอสวยสะดุดตาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หน้ากากสีสนิมแดงบนศีรษะกลับเผยตัวตนของเธอออกมา
“นายท่าน อยากทานข้าวก่อน อาบน้ำก่อน หรือว่า…อยากเป็นผู้ส่งสารแห่งความสำราญก่อนคะ?”
“วางเครื่องดื่มลง แล้วออกไปปิดประตูจากด้านนอกด้วย ขอบคุณ!” หลินซั่วไล่เธอทันที
ผู้มาเยือนแนะนำตัวว่าชื่อฮาฮา แต่หลินซั่วล่วงรู้เบื้องหลังของเธอจากระบบตั้งนานแล้ว ที่จริงเธอคือร่างแยกของอาห่า เทพดาราแห่งความสำราญ!
หลังถูกระบบสุดแหวกแนวของเขากับวิดีโอที่ตัดต่อดึงดูดมา เธอก็ถึงขั้นจะมอบหน้ากากให้เขา แต่ในเมื่อเขามีโอกาสได้ยืนอยู่ในระดับเดียวกัน จะยอมไปเป็นลูกน้องตอนนี้ก็ขาดทุนแย่สิ? ทว่าฮาฮากลับอ้างว่าที่นี่มีเรื่องสนุก แล้วก็ปักหลักไม่ยอมไปไหน
แต่ยังดีที่เจ้าหล่อนวางมาดแบบเทพดาราไม่เป็น
“จิ๊ ใจร้ายจริง ๆ คราวนี้ตัดต่ออะไรล่ะ?”
ฮาฮาขยับเข้ามาใกล้ พอเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สองครั้งก็ขมวดคิ้ว “ทำไมไม่ใช่เรื่องสนุกล่ะ? นายจะทรยศกองทัพคนรักความสนุกอันยิ่งใหญ่หรือไง? นายมันไม่ภักดี!”
“ยังกล้าพูดอีกเหรอ?” เส้นเลือดบนหน้าผากหลินซั่วปูดขึ้นมา
“ใครกันที่ดูวิดีโอของฉันแล้วตรงไปเยาะเย้ยหมาป่าสีเงินว่า ‘ขี่มอเตอร์ไซค์รักษาใบขับขี่ไว้ไม่ได้ ก็เป็นแฮกเกอร์รักษาบัญชีไว้ไม่อยู่’?”
“แถมยังเอาวิดีโอล้อเลียนเคลียร์เดราไปฉายบนฟากฟ้าทั่วโอห์มฟาลอสอีก ทั้ง ‘ซีซาร์จัดงานเลี้ยง แขกเหรื่อเต็มบ้าน’ ทั้ง ‘ได้ยินมาว่าเคลียร์เดราเคยคิดแผนสุดฉลาดเพื่อสั่งสอนพวกที่กล้าล้อเลียนส่วนสูงของเธอ น่าเสียดายที่แผนสูงเกินไปจนเอื้อมไม่ถึง เลยต้องล้มเลิกไป’ ทำเอาฉันโดนอากลาเอียขุดคุ้ยบนอินเทอร์เน็ตจนแทบพลิกแผ่นดิน โดนตามล่าทั่วโอห์มฟาลอส…”
“โชคดีที่ฉันไม่ได้อยู่โอห์มฟาลอส”
ฮาฮาเหลือบตามองอย่างรู้สึกผิด “ฉันก็ชดเชยพลังให้ตั้ง 1% แล้วนี่นา คนทั่วไปอยากกลายเป็นเรื่องสนุกแล้วมาแลกกับฉันยังไม่มีโอกาสเลย…”
“สรุปว่าคราวนี้ไม่มีวิดีโอเรื่องสนุกให้ดูแน่นอน!”
“ฮึ! ไม่มีก็ไม่มีสิ…” ฮาฮาพึมพำเสียงเบา “ฮึ วิดีโอจริงจังฉันก็หาเรื่องสนุกได้อยู่ดี!”
หลินซั่วอัปโหลดวิดีโอเข้าระบบ จากนั้นนิ้วก็กดปุ่มฉายภาพดังแปะ
“ระบบ เริ่มทำงาน!”
วินาทีต่อมา คลื่นที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไป ปกคลุมจักรวาลทั้งผืน
【ทางช้างเผือกอันกว้างใหญ่ จักรวาลไร้ขอบเขต ผู้ใดเล่าคือวีรบุรุษ? ผู้ใดถูกจารึกเป็นตำนาน?】
【วิดีโอนี้จะจัดอันดับทุกดวงวิญญาณอันน่าซาบซึ้ง และทุกยอดคนผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดทั่วจักรวาล ผู้ใดติดอันดับจะได้รับรางวัลล้ำเลิศ!】
ชั่วพริบตา ภายในขอบเขตที่ทอดยาวไปถึงชายขอบจักรวาล ทุกแห่งหนที่มีผู้คนอาศัยอยู่ต่างปรากฏม่านแสงลึกลับขนาดมหึมา คล้ายแสงเหนือที่บดบังผืนฟ้า!
ปรากฏการณ์อันสะเทือนฟ้าดินเขย่าทางช้างเผือกในทันที สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนต่างตื่นตะลึง!
……
“เพื่อฉลองการเดินทางบุกเบิกที่เบโลบ็อกของพวกเรา ซึ่งจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ ชนแก้ว!” ฮิเมโกะยกถ้วยกระเบื้องขึ้น กลิ่นหอมเข้มข้นข้างในทำให้อารมณ์ของเธอคึกคักขึ้นอีกหลายส่วน
คนอื่น ๆ ถือถ้วยพลางทำหน้าบูด ต่างมองหน้ากันไปมา
น้ำใจของฮิเมโกะช่างยากจะปฏิเสธ แต่กาแฟที่เธอตั้งใจชงให้ทุกคนกลับเหมือนมีปีศาจสิงอยู่ในนั้น!
สตาร์อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ทั้งที่พวกเธอเพิ่งชนะศึกมาแท้ ๆ ทำไมถึงได้รับการปฏิบัติราวกับถูกยื่นเหล้าพิษให้ดื่มล่ะ?
“พวกเธอ ทำไมยังไม่ดื่มกันอีก?” ฮิเมโกะถามอย่างสงสัย “ถ้าไม่รีบดื่ม กาแฟจะจับตัวเป็นก้อนแล้วนะ”
กาแฟที่คุณชงนี่มันอะไรกัน ถึงกับจับตัวเป็นก้อนได้ด้วย?!
“คือ…เรื่องนั้น…” สตาร์กำลังลำบากใจ จู่ ๆ ก็หน้าเปลี่ยนสี ชี้ออกไปนอกหน้าต่างที่ไม่มีอะไรอยู่เลย “นั่น…นั่นอะไรน่ะ!”
“หืม?” ฮิเมโกะหันกลับไปมอง
สตาร์ มาร์ชเซเว่น ตันเหิง และวอลท์ฉวยโอกาสหันถ้วยไปทางถังขยะ แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พวกเขาจึงตบก้นถ้วยแรง ๆ
derrrrr กาแฟยืดเป็นเส้นยาวไหลลงไปในถัง
สตาร์พึมพำเสียงเบา “เฮ้อ~ ดีที่ฉันไหวพริบดี…ฉิบหายแล้วโว้ย (ภาษาสุภาพของรถไฟ)”
เธอมองตำแหน่งที่เมื่อครู่แกล้งชี้ไปอย่างตาค้าง
ม่านแสงสีทองทอดยาวจรดฟ้า คล้ายจะพาดผืนดินไปจนสุดสายตา ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าอย่างกะทันหัน
นี่…หรือว่าดวงวิญญาณของฮากิวีลีทนเห็นเธอทุกข์ทรมานไม่ไหวแล้ว? สวรรค์ยังร่วมมือกับเธอขนาดนี้เลยเหรอ?
มาร์ชเซเว่นหันกลับมาอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ “เธอ…เธอทำแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่? ตอนสู้กับมารดาแห่งมายาลวง ทำไมไม่ใช้ล่ะ? หรือว่ากาแฟน่ากลัวกว่าค็อกโคเลียอีก…เอ่อ ก็ใช่ น่ากลัวกว่านิดหน่อยจริง ๆ”
สตาร์ชี้ตัวเอง “ฉันเหรอ?”