พอรถไฟเริ่มตรวจตั๋วให้ผู้โดยสารขึ้นรถ คนของตระกูลกู้ก็ยังไม่โผล่มา
ซูอ้ายกั๋วรอไม่ไหวแล้ว จึงได้แต่หันมามองซูหนีอาน
ซูหนีอานคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้ตั้งแต่แรก จึงไม่รู้สึกแปลกใจเลย เธอเอ่ยว่า “ถ้าคุณยังไม่ให้บัตรประจำตัวกับจดหมายแนะนำของฉัน รถก็จะออกแล้วนะ”
แต่ซูอ้ายกั๋วกลับลังเล ถึงขั้นคิดจะซื้อตั๋วไปส่งซูหนีอานลงชนบทด้วยตัวเอง
แต่ตั๋วรถไฟในยุคนี้ต้องซื้อล่วงหน้าหลายวัน ความคิดนี้จึงเป็นไปไม่ได้เลย
“หนีอานเอ๊ย คนเราต้องรักษาคำพูดนะ” ซูอ้ายกั๋วเห็นเวลาออกรถใกล้เข้ามาทุกที จึงได้แต่กัดฟันยื่นบัตรประจำตัวของซูหนีอานให้เธอ
เจ้าเล่ห์นักนะ รถจะออกอยู่แล้วถึงค่อยเอาของพวกนี้มาให้ฉัน
“ตอนนี้นอกจากเลือกเชื่อฉันแล้ว คุณก็ไม่มีทางเลือกอื่น” ซูหนีอานมองซูอ้ายกั๋วแล้วตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย
เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ซูอ้ายกั๋วก็อยากลากซูหนีอานกลับบ้านไปเดี๋ยวนั้น แล้วค่อยหาโอกาสส่งเธอไปเองวันหลัง
แต่ใครจะคิดว่าซูหนีอานจะขึ้นรถไฟไปเลย ไม่เปิดโอกาสให้ซูอ้ายกั๋วได้ตั้งตัว
“ลาก่อนนะคะคุณ!” ซูหนีอานยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่างรถไฟ แล้วยิ้มให้ซูอ้ายกั๋วอย่างร่าเริงไม่เกรงใจใคร
เธอตั้งใจทำแบบนี้ เพื่อให้ซูอ้ายกั๋วต้องกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้ไปอีกพักใหญ่