ซูอ้ายกั๋วจ้องซูหนีอานอยู่หลายวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ได้! งั้นฉันจะบอกพวกเขาไม่ให้มารบกวนเธอ เธอก็อย่ามัวแต่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องนี้อีก พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่งเธอที่สถานีรถไฟเอง”
พูดจบ ซูอ้ายกั๋วก็ไม่รอให้ซูหนีอานตอบ เดินออกไปทันที
ซูหนีอานหัวเราะเยาะ ก่อนจะปิดประตูห้องที่เธอพักชั่วคราวลง
เธอกลับมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีใครถามสักคำว่าเธอกินข้าวหรือยัง
โชคดีที่ซูหนีอานฉลาด ก่อนกลับมาที่ตระกูลซู เธอแวะไปกินมื้อเย็นที่โรงแรมของรัฐเรียบร้อยแล้ว ไม่อย่างนั้นคงต้องท้องหิวอีก
พูดถึงเรื่องท้องหิว ซูหนีอานก็หยิบหมั่นโถวสองลูกที่เหลือจากการนึ่งไว้ในครัวเมื่อเช้าออกมา
เธอเอาไปดมใกล้จมูก อืม ยังหอมและนุ่มเหมือนเดิม
หมั่นโถวสองลูกนี้เก็บไว้กินเป็นมื้อดึกคืนนี้ก็แล้วกัน
ไม่รู้ว่าร่างนี้เป็นอะไร อาจเพราะยังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ถึงได้หิวเร็วเหลือเกิน
ไม่รู้ว่าคนในตระกูลซูแอบคุยอะไรกัน แต่คืนนี้คนพวกนั้นกลับสงบเสงี่ยมดี ไม่มีใครมาหาเรื่องซูหนีอานอีกจริง ๆ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูหนีอานก็ถูกซูอ้ายกั๋วปลุก
ซูหนีอานนอนดิ้นไม่น้อย เวลานี้ผมจึงยุ่งเหยิงไปหมด
เธอเปิดประตูห้อง มองข้ามแววตาดูแคลนของซูอ้ายกั๋ว แล้วถามอย่างหงุดหงิดว่า “รถไฟออกกี่โมงคะ ต้องไปแต่เช้าขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เวลานี้ฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ ซูหนีอานง่วงแทบตาย
“รถไฟออกแปดโมง ตอนนี้หกโมงแล้ว รีบจัดการตัวเองเร็วเข้า ฉันจะไปส่งเธอที่สถานีรถไฟ” ซูอ้ายกั๋วบอก