“แม่คิดมากไปเองแล้ว รีบไปอาบน้ำเถอะ แม่จะอยู่ช่วยดูไฟให้พวกคุณที่นี่” ไป๋อวี่เยี่ยนพูดขึ้นอีกครั้ง
“ไม่ต้องหรอกครับแม่ ผมดูไฟเองได้ แม่กลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมก็จะอาบน้ำเหมือนกัน” ไม่รู้ว่าชิงอวี่มาถึงห้องไฟตั้งแต่เมื่อไร เขาเข้ามาอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง เพิ่งเอ่ยปากพูดขึ้นในตอนนี้
“อายวี่เหรอ?” ไป๋อวี่เยี่ยนเองก็ประหลาดใจเหมือนกัน เดินยังไงถึงได้ไร้เสียงขนาดนี้
“ก็ได้ งั้นคุณอยู่เป็นเพื่อนหนีอานนะครับ ผมกลับห้องก่อน”
พูดจบ ไป๋อวี่เยี่ยนก็เดินจากไป
เหลือเพียงซูหนีอานกับชิงอวี่ที่ยืนจ้องหน้ากัน บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
“ฉันไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนก่อนนะ”
“อืม” ชิงอวี่พยักหน้า จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่ไป๋อวี่เยี่ยนนั่งเมื่อครู่
ซูหนีอานไม่สนใจเขาแล้ว คืนนี้ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน
พูดตามตรง เธอคิดว่าคนอย่างชิงอวี่คงไม่มีความคิดเกินเลยกับเธอหรอก
จดทะเบียนสมรสแล้วมันยังไงล่ะ? พระเอกเป็นพวกถือพรตไม่ใช่หรือไง
คิดได้อย่างนี้ ซูหนีอานก็รู้สึกโล่งใจขึ้นทันที
หลังอาบน้ำ ซูหนีอานรู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว
จริง ๆ แล้วเนื้อตัวเธอก็ไม่ได้สกปรกอะไร ปกติทั้งวันก็ไม่ค่อยได้เหงื่อ แถมไม่ต้องออกไปทำงานในไร่นา ที่อยากอาบน้ำก็เป็นเพราะใจตัวเอง รู้สึกว่าอาบแล้วสะอาดขึ้น
ชิงอวี่เห็นเธอเดินจากลานหลังบ้านเข้ามาในห้องไฟ ผมยังเปียกชื้นอยู่ เขาจึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
“คุณสระผมมาด้วยเหรอ?” ชิงอวี่ถามขึ้น
ซูหนีอาน: ?
“ใช่ มีอะไรเหรอ?” ซูหนีอานงุนงงอยู่บ้าง แค่สระผมก็ต้องห้ามด้วยหรือไง?
“คราวหน้าพยายามสระตอนกลางวันนะ สระผมตอนกลางคืน ผมเปียก ๆ แบบนี้เดี๋ยวจะเป็นหวัด”