แม้แต่กู้ชิงหยวนเองก็ยังมึนงงอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเธอถูกกลิ่นอาหารหอม ๆ ทำให้สมองเพี้ยนไปหรือเปล่า ถึงได้พูดอะไรโดยไม่ผ่านสมองแบบนี้
“เอ๊ะ? กลับมากันหมดแล้วเหรอ?” ขณะนั้น ซูหนีอานซึ่งเอาหม้อเหล็กไปล้างที่ลานหลังบ้านเสร็จแล้วก็กลับเข้ามาในห้องไฟ พอเห็นกู้ชิงหยวนก็ยิ้มแล้วเอ่ยทัก
“กลับมาแค่ยวนยวนคนเดียวเอง ลุงกู้กับอายวี่ยังไม่กลับมาเลย”
สิ้นเสียงพูด ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
กู้ชิงอวี่กับกู้เย่ากั๋วเดินเข้ามาในห้องไฟตามลำดับ พอมองเห็นอาหารบนโต๊ะชัด ๆ สีหน้าของทั้งคู่ก็เผยความประหลาดใจออกมา
“นี่หนีอานทำเหรอ?”
กู้เย่ากั๋วฉลาดมาก แค่เห็นก็รู้แล้วว่าอาหารเต็มโต๊ะนี้ไม่มีทางเป็นฝีมือภรรยาของเขา
“ใช่แล้ว! เด็กคนนี้ อานอานเป็นคนทำ! มันฝรั่งเส้นรสเปรี้ยวเผ็ดที่ฉันลองชิม อร่อยเรียกน้ำย่อยมาก เดี๋ยวพวกคุณต้องลองฝีมือของอานอานให้ดีนะ” ไป๋อวี่เยี่ยนยังไม่ทันได้ตอบ ท่านปู่กูก็พูดขึ้นก่อน
เห็นได้ไม่ยากว่า หลังจากได้ใช้เวลาร่วมกันสั้น ๆ ครึ่งวัน ท่านปู่กูก็ยิ่งชอบซูหนีอานมากขึ้น
“นี่เป็นเมนูเรียกน้ำย่อยที่เตรียมไว้ให้คุณปู่โดยเฉพาะค่ะ แตงกวาโขลกก็เป็นเมนูเรียกน้ำย่อยเหมือนกัน เดี๋ยวคุณปู่ลองชิมดูนะคะ”
ซูหนีอานพูดจาหวานหูมาก อย่างที่เธอบอก ถ้าเธออยากเอาใจใครขึ้นมา เธอก็น่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ
“ดี งั้นฉันต้องลองแล้ว เอาละ ทุกคนคงหิวกันหมดแล้ว นั่งลงกินข้าวกันเถอะ มา อานอานนั่งตรงนี้” ท่านปู่กูชี้ไปยังที่นั่งข้างกู้ชิงอวี่พลางยิ้มกล่าว