ซูหนีอานเพิ่งเข้าห้องมาได้ไม่นาน กู้ชิงอวี่ก็เดินตามเข้ามา
เมื่อเช้ายุ่งวุ่นวายมาตลอดเช้า จนเกือบลืมสามีราคาถูกของตัวเองไปแล้ว
ไม่สิ ทั้งสองคนยังไม่ได้จดทะเบียนกัน ตอนนี้อย่างมากก็เรียกได้แค่ว่าคู่หมั้น
“คุณนอนบนเตียงเถอะ เมื่อคืนคุณคงไม่ได้นอนดี ๆ ทั้งคืน” ซูหนีอานพูดกับกู้ชิงอวี่
เมื่อคืนเธอยึดเตียงไว้คนเดียว ตอนนี้ยกเตียงให้กู้ชิงอวี่นอนพักกลางวันได้
กู้ชิงอวี่ไม่ได้รับคำพูดของเธอ แต่กลับบอกว่า “บ่ายนี้เราไปที่ตำบลกันสักหน่อย”
“ไปตำบลทำไมคะ” ซูหนีอานถามอย่างงุนงง
“ไปจดทะเบียน แต่ผมต้องไปให้หัวหน้าทีมผลิตออกหนังสือรับรองให้ก่อน แล้วก็ขอลาครึ่งวันกับหัวหน้าทีมผลิตด้วย บ่ายนี้เราจะไปจดทะเบียนที่สำนักกิจพลเรือนในตำบลกัน”
ซูหนีอาน: ?
เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ เมื่อคืนยังไม่ยอมแต่งงานกับเธออยู่เลยไม่ใช่หรือไง
“แค่ก ๆ… ก็ได้ค่ะ แต่คุณแน่ใจนะว่าจะจดทะเบียนกับฉัน” ซูหนีอานถาม
กู้ชิงอวี่ได้ยินแล้วก็มองเธอตรง ๆ ก่อนถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณไม่ยินยอมเหรอ”
ซูหนีอานลังเลอยู่บ้าง คิดว่าฉวยโอกาสนี้ขอสินสอดจากกู้ชิงอวี่สักหน่อยดีไหม อย่างเช่นกำไลมิติอะไรทำนองนั้น
แต่ตอนนี้ยังไม่ได้จดทะเบียนกันเลย เธอก็ไปขอของจากเขาแล้ว กู้ชิงอวี่จะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่หวังแต่จะเกาะกินหรือเปล่านะ
ช่างเถอะ มีเธอคอยจับตาอยู่ สาวหลักก็ไม่มีทางได้กำไลมิติวับยามวงนั้นไปหรอก ค่อย ๆ ตะล่อมกู้ชิงอวี่ไปก็พอ
เธอไม่เชื่อหรอกว่าในเมื่อมีเวลาเหลือเฟือ จะทำให้กู้ชิงอวี่เต็มใจมอบกำไลมิติให้เธอเองไม่ได้
“ได้ค่ะ งั้นบ่ายนี้ไปจดทะเบียนกัน” ซูหนีอานพูดพลางยิ้ม
“อืม พอจดทะเบียนแล้ว…”
เห็นอีกฝ่ายพูดค้างไว้ ซูหนีอานก็อดถามไม่ได้ “พอจดทะเบียนแล้วทำไมคะ”
กู้ชิงอวี่เหลือบมองเตียงโดยไม่รู้ตัว ก่อนส่ายหน้า “ไม่มีอะไร คุณนอนบนเตียงเถอะ ตอนอยู่หน่วยทหาร ผมชินกับการนอนบนพื้นตอนออกปฏิบัติภารกิจแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับผม”
ก็ได้ นับว่ากู้ชิงอวี่ยังพอมีมารยาทแบบสุภาพบุรุษอยู่บ้าง