คนในตระกูลกู้ที่ออกไปทำงานได้ต่างก็ออกจากบ้านไปหมดแล้ว ในบ้านจึงเหลือเพียงซูหนีอาน ท่านปู่กู้ และไป๋อวี่เยี่ยน
หลังจากกินข้าวเสร็จ ซูหนีอานกำลังจะไปหาเสื้อผ้าสกปรกที่ถอดเปลี่ยนไว้เมื่อคืน คิดว่าจะซักเสียตอนที่ยังมีเวลา แต่กลับหาเท่าไรก็หาไม่เจอ
ไป๋อวี่เยี่ยนเห็นท่าทางของเธอแล้วอดถามไม่ได้ว่า “หนีอาน กำลังหาอะไรอยู่เหรอ”
“เอ๊ะ แปลกจัง เสื้อผ้าที่ถอดเปลี่ยนไว้เมื่อคืนหายไปไหนนะ” ซูหนีอานพึมพำ
แต่เธอไม่ทันสังเกตเลยว่า พอไป๋อวี่เยี่ยนได้ยินคำพูดของเธอ แววตาก็เปลี่ยนไปทันที ดูแปลกพิกลอยู่บ้าง
“แฮ่ม ๆ… หนีอานจ๊ะ…” ไป๋อวี่เยี่ยนยิ้มพลางเรียกซูหนีอานที่ยังคิดจะค้นหาเสื้อผ้าไปทั่วเอาไว้
“คะ น้าสาว มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“เธอ… ลองไปหาดูที่ลานหลังบ้านไหม…”
“ลานหลังบ้านเหรอคะ”
ซูหนีอานเดินไปที่ลานหลังบ้านด้วยความสงสัยเต็มหัว แล้วก็พบว่าเสื้อผ้าทั้งหมดที่เธอถอดเปลี่ยนไว้เมื่อคืนถูกแขวนเรียงอย่างเป็นระเบียบอยู่บนราวตากผ้า
“นี่… คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกนะ กู้ชิงอวี่เป็นคนซักให้เหรอ”
ซูหนีอานคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ เมื่อคืนกู้ชิงอวี่ทำท่าทีห่างเหินและเย็นชากับเธอขนาดนั้น
พระเอกเป็นคนประเภทที่ต้องใช้เวลาถึงจะสนิทสนมกันอยู่แล้ว ไม่น่าใช่คนที่แม้แต่การสัมผัสร่างกายยังไม่ยอม แต่จู่ ๆ กลับมาซักกางเกงในให้เธอหรอก เรื่องนี้ช่างเหนือจริงเกินไปแล้ว
เช้านี้เธอเพิ่งตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เลยไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกตากไว้ที่ลานหลังบ้านแล้ว