กู้ชิงหยวนเดินมายืนข้างกู้ชิงอวี่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ไม่ใช่นะพี่ พี่จะแต่งพี่สะใภ้คนนี้จริงเหรอ? ดูเธอสิ อายุยังน้อยกว่าฉันอีก ไม่ใช่ว่ายังไม่ครบสิบแปดหรอกนะ? เดรัจฉานชัด ๆ!”
กู้ชิงอวี่ได้ยินคำพูดบ้า ๆ ของน้องสาว ก็จ้องเขม็งมาที่กู้ชิงหยวน
เธอไม่กล้าทำให้เขาโกรธหนักเกินไป เพราะไอ้กู้ชิงอวี่คนนี้ชอบเล่นสกปรกลับหลัง เธอสู้ไม่ได้
ภายนอกกู้ชิงหยวนเป็นสาวสวยเย็นชา แต่คนที่สนิทกับเธอรู้ดีว่าเธอเป็นคนใจกว้าง ซื่อตรง ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร
ดังนั้นในสงครามระหว่างเธอกับกู้ชิงอวี่ เธอยังไม่เคยชนะเขาเลยสักครั้ง
ต่อให้ชนะ ก็เป็นเพราะกู้ชิงอวี่ยอมให้
“ได้ ๆ ๆ พี่สบายใจก็พอ ฉันไม่ถามแล้ว” กู้ชิงหยวนทิ้งประโยคนั้นไว้ แล้วรีบล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็วิ่งหนีไป
ตอนนั้นเอง ไป๋อวี่เยี่ยนก็ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว
อาหารเช้าเรียบง่ายเหมือนเดิม คือขนมปังนึ่งกับผักดองนิดหน่อย
ก่อนลงไปอยู่ชนบท ไป๋อวี่เยี่ยนก็เป็นคุณหนูตระกูลมั่งมี ไม่เคยลิ้มรสความลำบากเรื่องข้าวปลาเกลือน้ำมันแบบนี้
ดังนั้นพอให้ทำอะไรอร่อย ๆ ก็ทำได้อย่างจำกัดจริง ๆ
ส่วนกู้ชิงหยวน เพื่อให้ที่บ้านได้คะแนนแรงงานเพิ่มอีกนิด แบ่งเมล็ดธัญพืชได้มากขึ้นอีกหน่อย จึงอาสาไปทำงานในไร่ให้ได้ อย่างไรเสียเธอก็มีแรงเหลือเฟือ เรื่องทำอาหารจึงไม่มีทางตกมาถึงกู้ชิงหยวนอยู่แล้ว
“กินอาหารเช้าได้แล้ว” เห็นสองพี่น้องเดินเข้ามาในห้องไฟตามกันมา ไป๋อวี่เยี่ยนก็เอ่ยขึ้น
“ทราบแล้วค่ะแม่”
ไป๋อวี่เยี่ยนมองลูกชายที่นั่งเงียบไม่พูดอะไร ก็รีบถามอีกว่า “อายวี่ หนีอานตื่นหรือยัง?”
กู้ชิงอวี่ชะงักไป นึกถึงตอนที่ตัวเองลุกขึ้นมา อีกฝ่ายยังหลับเป็นลูกหมูอยู่เลย จึงส่ายหน้าทันทีแล้วตอบว่า “ยังครับ ยังหลับอยู่”