กู้ชิงอวี่หยิบเนื้อออกมา ท่านปู่กูกับไป๋อวี่เยี่ยนก็ไม่ได้ถามว่าเนื้อมาจากไหน
“ผมหุงข้าวไว้แล้ว ส่วนกับข้าว... วันนี้ผมไปแลกผักกับชาวสวนแถวนี้มาบ้าง หนีอานลองดูสิว่าจะทำอะไรดี ผมทำกับข้าวไม่ค่อยเป็น พอพวกคุณยังไม่กลับมา ผมก็ไม่กล้าลงมือเอง”
ตอนพูดประโยคนี้ ไป๋อวี่เยี่ยนดูเก้อเขินอยู่บ้าง
สะใภ้ใหม่เพิ่งแต่งงานวันแรก ก็ต้องมาจัดเตรียมอาหารการกินให้ทั้งบ้าน ที่จริงแล้วเป็นความบกพร่องของเธอในฐานะแม่สามี
ต้องรู้ไว้ว่า ตั้งแต่ไป๋อวี่เยี่ยนแต่งเข้าตระกูลกู เธอไม่เคยทำกับข้าวสักมื้อ
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องลงชนบท ชาตินี้เธอคงไม่ต้องลงมือทำกับข้าวเองเลย
“ไม่เป็นไรค่ะ แม่ ต่อจากนี้ให้หนูจัดการเองก็ได้ค่ะ” ซูหนีอานพูดพลางยิ้ม
กำไลที่เธอกำไว้ในมือกำลังแผ่ไอเย็นอุ่นจาง ๆ ออกมา ตอนนี้ซูหนีอานตื่นเต้นแทบแย่ ทำกับข้าวมื้อเดียวจะยากอะไรนักหนา
แต่ในใจก็อดหวั่นไหวไม่ได้
เธอกลัวว่ากำไลวงนี้จะไม่ใช่วงเดียวกับที่เธอคิดไว้
แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาดูกำไลแล้ว ในบ้านมีปากตั้งมากมายรอให้กินข้าว
ซูหนีอานถือเนื้อเดินเข้าห้องไฟ แล้วเริ่มเตรียมทำกับข้าว
เห็นเธอใช้มีดหั่นเนื้ออย่างคล่องแคล่ว ไป๋อวี่เยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับดูทำอะไรไม่ถูก