ที่เสี่ยเซียงเซียงถามคำถามนี้ออกมา ก็เพราะตั้งใจจะยั่วโมโหเหวินชิงเหอที่กำลังเกี่ยวข้าวสาลีอยู่ในแปลงเดียวกับเธอ
เหวินชิงเหอชอบกู้ชิงอวี่ จึงมองเขาเป็นของของตัวเอง อยากประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าเธอกับกู้ชิงอวี่เป็นคู่กัน
ดังนั้นในบรรดาคนสิบคนที่อยู่ตรงนี้ อย่างน้อยแปดคนก็รู้ว่าเหวินชิงเหอมีใจให้กู้ชิงอวี่
ตอนนี้พวกเขาได้ยินอะไรกัน? กู้ชิงอวี่ไปจดทะเบียนสมรสแล้วหรือ?
สายตาของทุกคนพากันหันไปมองเหวินชิงเหอโดยไม่รู้ตัว
เหวินชิงเหอรู้สึกเหมือนนิ้วจะจิกจนแหลก ตอนนี้เธออยากพุ่งเข้าไปฉีกปากเสี่ยเซียงเซียงให้ขาดจริง ๆ
กู้ชิงอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันกับสงครามไร้สาระของผู้หญิงพวกนี้
เขายื่นมือไปจับมือซูหนีอานที่เดินอยู่ข้างกาย ก่อนหันไปพูดกับเสี่ยเซียงเซียงว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วง ทุกอย่างราบรื่นดี พวกเรากลับก่อนนะ”
พูดจบ กู้ชิงอวี่ก็เดินจากไปทันทีโดยไม่รอให้เสี่ยเซียงเซียงตอบ
“เอ๊ะ...”
เสี่ยเซียงเซียงยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ถูกคนข้าง ๆ ดึงตัวไว้
“เธออยู่นิ่ง ๆ หน่อยเถอะ คิดว่าเหวินชิงเหอเป็นคนที่หาเรื่องได้ง่ายหรือไง?”
“ฮึ ใครกลัวเธอกัน...” เสี่ยเซียงเซียงพึมพำ
ตอนนี้เธอรู้สึกสะใจอย่างยิ่ง เหวินชิงเหอเป็นที่นิยมในหมู่เยาวชนปัญญาชน แต่เสี่ยเซียงเซียงคิดว่าคนประเภทนี้แหละที่เจ้าเล่ห์ที่สุด ก่อนหน้านี้ยังเป็นคนนำคนอื่น ๆ มากีดกันเธออีกด้วย
ตอนนี้กู้ชิงอวี่แต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว เธอกลับไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ต่อไปไม่รู้ว่าจะถูกพวกเยาวชนปัญญาชนหัวเราะเยาะแค่ไหน
“ชิงเหอ อย่าไปสนใจเสี่ยเซียงเซียงเลย ต่อไปเธอต้องเจอเรื่องซวยแน่” จางเทียนเทียนเดินเข้ามาปลอบเหวินชิงเหอเบา ๆ
“ฉันไม่สนใจเธอหรอก เธอต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำวันนี้แน่” เหวินชิงเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย จางเทียนเทียนไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่พอเห็นท่าทางของเธอแบบนั้นก็รู้สึกกลัวขึ้นมา