เอาเถอะ ถือว่ากู้ชิงอวี่มีน้ำใจแล้วกัน ในเมื่อเขาจะไปด้วยกัน งั้นก็ไปด้วยกันนี่แหละ
ซูหนีอานลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า กู้ชิงอวี่มองตู้เสื้อผ้าของเธอแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “วันนี้ออกไปตลาดพอดี ซื้อเสื้อผ้าให้คุณสักสองชุดเลย”
“บ้านเรามีคูปองผ้าหรือคะ?” ซูหนีอานถามทันที
เงินนิดหน่อยที่เธอเค้นออกมาจากตระกูลซูยังไม่ได้ใช้แม้แต่แดงเดียว
แน่นอน ถ้ากู้ชิงอวี่มีเงินให้เธอใช้ ซูหนีอานก็ต้องใช้เงินผู้ชายก่อนอยู่แล้ว
เงินของตัวเองเก็บไว้ใช้ยามจำเป็นดีกว่า อีกอย่างซูหนีอานก็รู้สึกได้ว่าตระกูลกู้ไม่ได้ยากจนอย่างที่เห็นภายนอกเลยสักนิด
“มีสิ วันนี้ออกไปตลาด อยากซื้ออะไรก็เลือกได้เลย” กู้ชิงอวี่พูดจบก็ยื่นเงินและบัตรให้ซูหนีอาน
ซูหนีอานรับมาดูแล้วตาโต มีเงินห้าสิบหยวนกับคูปองผ้าห้าชั่ง ส่วนบัตรเสบียงข้าวกับบัตรเนื้อไม่ได้ให้เธอมาด้วย
“นี่...คุณไม่ได้เอาทรัพย์สินทั้งหมดมาให้ฉันหรอกนะ?” ซูหนีอานมองเงินในมือแล้วถามอย่างประหลาดใจ
กู้ชิงอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ไม่ต้องห่วง ตอนคุณอยากซื้อของ ผมยังมีอีก ผมจะตั้งใจหาเงินให้คุณใช้”
ไม่รู้ทำไม แค่ประโยคเดียวก็ทำลายกำแพงในใจของซูหนีอานลงได้
เธอโอบคอกู้ชิงอวี่ขึ้นมาทันใด จากนั้นเขย่งปลายเท้าแล้วจูบที่ริมฝีปากของเขาเบา ๆ