เสียใจเหรอ? ซูหนีอานงุนงงเล็กน้อย เธอจะได้รับความเสียใจอะไรได้ล่ะ?
“วันนี้ฉันใจร้อนไปหน่อย ก่อนจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของอีกฝ่ายให้ชัดเจน ไม่ควรบุ่มบ่ามลงมือ” จู่ ๆ ชิงอวี่ก็เอ่ยขึ้น
ซูหนีอานกลับไม่พอใจ “ชิงอวี่ คุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม ฉันจัดการเรื่องนี้ก็เพื่อคุณนะ”
“ฉันรู้ อานอาน ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง
ซูหนีอาน: …
“คนที่ส่งฉินจื้อปังมาจับตาดูครอบครัวเราไม่ธรรมดา ฉันไม่อยากให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของเขา” ชิงอวี่พูดพลางถอนหายใจ
“เป็นคนใหญ่โตมากเหรอ?” ซูหนีอานรีบถาม
“อืม เคยอยู่ในระดับเดียวกับคุณตาฉัน”
ระดับเดียวกัน? งั้นก็เป็นผู้บัญชาการใหญ่สินะ? คงไม่ใช่ผู้บัญชาการใหญ่แซ่ฝูคนนั้นหรอกใช่ไหม?
ถ้าเป็นเขาจริง ๆ ล่ะก็…เธอช่วยชีวิตหลานชายของศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลกู้เข้าแล้วไม่ใช่เหรอ?
แต่ก็ไม่ใช่สิ พวกค้ามนุษย์เลวที่สุด ช่วยได้ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว
“กำลังคิดอะไรอยู่?” ชิงอวี่เห็นซูหนีอานไม่ตอบ จึงอดถามขึ้นมาไม่ได้
“พวกเราถูกส่งลงประจำหมู่บ้านแล้ว ทางนั้นไม่กล้าทำอะไรเราหรอก ถึงอย่างไรคนที่จับตาดูความเคลื่อนไหวของพวกเราก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว” ชิงอวี่พูดต่อ