“ในห้องพ่อมีคนอยู่หรือ?”
เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากด้านนอก ซูหนีอานเดาว่าน่าจะเป็นกูเย่ากั๋ว พ่อของกู้ชิงอวี่
“มีค่ะ มีคนมาที่บ้าน” ไป๋อวี่เยี่ยนตอบ
“ใครมา?” กูเย่ากั๋วเผยสีหน้าฉงนโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่ตระกูลกูเกิดเรื่องขึ้น ทุกคนต่างแทบอยากหลบไปให้ไกลที่สุด แล้วตอนนี้กลับมีคนมาที่บ้านอย่างนั้นหรือ?
“ลูกสาวตระกูลซูค่ะ พ่อลืมแล้วหรือคะ ตอนนั้นพ่อกับท่านปู่ซูตกลงเรื่องหมั้นหมายกันไว้”
พอได้ยินเช่นนั้น กูเย่ากั๋วก็ไม่พูดอะไรอีก
จากนั้น ซูหนีอานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
คนแรกที่เดินเข้ามาคือชายวัยกลางคน แววตาคมกริบ กู้ชิงอวี่มีหน้าตาคล้ายเขาอยู่หลายส่วน
ซูหนีอานลังเลเล็กน้อยว่าจะทักทายดีหรือไม่
ที่จริง หากเธออยากเอาใจผู้ใหญ่ ก็เป็นเรื่องง่ายมาก
ประสบการณ์ที่ต้องอยู่บ้านตามลำพังตั้งแต่เด็ก หล่อหลอมให้ซูหนีอานเคยมีนิสัยชอบเอาใจคนอื่น
แต่ตอนนี้ไม่แล้ว เธอจะเอาใจเฉพาะคนที่อยากสร้างความสัมพันธ์ด้วยเท่านั้น
ทว่าก่อนที่ซูหนีอานจะทันตัดสินใจ กูเย่ากั๋วก็เอ่ยขึ้นก่อน
“ผมเคยเห็นลูกสาวตระกูลซูอยู่หลายครั้ง ไม่ใช่เธอ” ทันทีที่กูเย่ากั๋วพูดจบ ทั้งห้องก็เงียบกริบไปหลายวินาที
ไป๋อวี่เยี่ยนกับกู้ชิงหยวนที่เดินตามหลังเธอมา ต่างหันไปมองซูหนีอานโดยไม่รู้ตัว ทว่าเห็นสีหน้าของซูหนีอานไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น ก็มีเสียงไอดังขึ้น
กูเย่ากั๋วไม่มีเวลาสนใจเรื่องซูหนีอานอีก รีบเดินไปที่เตียงของท่านปู่กู