โจวเหวินซูรีบโอบไหล่กลมอวบของภรรยา ส่งเสียงอ่อนโยนปลอบ: "ฉีงอิน ผมนึกขึ้นได้ว่ายังมีงานค้างอยู่อีก ไม่เช่นนั้นคุณพาเทียนฉือกลับบ้านก่อนเถอะ เย็นๆ ผมจะพาคุณไปเดินเล่นทีหลัง"
จางฉีงอินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ
เขาเป็นคนเสนอให้ไปห้างสรรพสินค้าเองแท้ๆ จู่ๆ จะมีธุระอะไรอีกล่ะ?
แต่เห็นโจวเหวินซูดูร้อนใจจริงๆ ก็เลยไม่ถามต่อ เพียงบ่นอุบอึบคำหนึ่งแล้วพาลูกชายเดินกลับ
มองสองร่างอ้วนกลมเหมือนลูกบอลที่เดินจากไป โจวเหวินซูหรี่ตาลงอย่างมืดมน
ถ้าไม่ใช่เพื่ออนาคตของตัวเอง เขาคงไม่ต้องกัดฟันฝืนใจแต่งหญิงม่ายที่ทั้งอ้วนทั้งน่าเกลียดอย่างหล่อนหรอก
ตนยอมลดตัวลงมาถึงขนาดนี้แล้ว จะให้เจียงเอี้ยนนั่นมาทำลายแผนการไม่ได้เด็ดขาด!
คิดได้ดังนั้น เขาก็กัดฟันพุ่งทะยานเข้าไปในฝูงชน คว้าแขนเจียงเอี้ยนไว้แล้วลากตัวออกมา
"น้องสาม! ใครให้แกมานี่ แล้วยังมาพูดเหลวไหลอีก รีบกลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้!"
พูดจบเขายังทำเป็นอธิบายให้คนรอบข้างฟังว่าเจียงเอี้ยนเป็นน้องสาวของเขา แค่ว่าปัญญาอ่อนตั้งแต่เด็ก ชอบพูดจาเพ้อเจ้อ
เจียงเอี้ยนถูกเขากระชากโดยไม่ทันตั้งตัว รู้สึกเหมือนแขนจะขาด ถึงกับกัดฟันแน่น
ไอ้สารเลว!
ยังกล้าเล่นเล่ห์เหลี่ยมอีกเรอะ!
นางไม่พูดพล่ามทำเพลง หันกลับไปก็ฟาดป้านใหญ่เข้าที่หน้าโจวเหวินซูเต็มๆ จนเขามึนงง
มือของเขาก็ปล่อยโดยอัตโนมัติ
แล้วก็เห็นเจียงเอี้ยนเซถอยหลังสองก้าว ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นสิ่งเหลือเชื่อ พร้อมส่งเสียงกรีดร้องแหลม
"ผี! ผีโผล่!"
นางชี้มือสั่นเทาไปที่โจวเหวินซู ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ
การแสดงของนางถือว่าได้ระดับตำราเรียนจริงๆ
"ไอ้ผีบ้านี่! ตายก็ตายไปแล้ว ยังออกมาหลอกคนกลางวันแสกๆ อีก!"
โจวเหวินซูหัวเราะไม่ออก คลื่นในหัวตีหมุน ครึ่งหน้าเหน็บชาไปหมด กัดฟันแล้วลุกขึ้นพร้อมสายตาคล้ำคลั่งจะเข้าไปดึงนาง: "ฉันไม่ได้..."
แต่เจียงเอี้ยนทำเป็นตกใจกลัวสุดขีด ไม่รอให้เขาพูดจบ ก็คว้าคอเสื้อเขามาฟาดอีกสองป้าน
แล้วก็ต่อด้วยการข่วนและถีบ พร้อมตะโกนไปด้วย: "ฉันจะฟาดให้ผีตาย! อย่ามาตามหลอกหลอนฉัน! ต่อให้ฉันเป็นเมียแก แกก็ห้ามมาตามฉัน! คนกับผีทางคนละทาง แกเข้าใจไหม!"
ให้ตายเถอะ!
นางดูตัวเล็กบางแต่แรงมหาศาลราวกับวัว!
โจวเหวินซูถูกถีบจนล้มลงกับพื้นร้องโอดโอย ไร้เรี่ยวแรงจะต่อสู้
พยายามดิ้นจะลุกขึ้น แต่เท้าของเจียงเอี้ยนราวกับมีตา ฟาดลงมาตรงจุดอันตรายของเขาราวพายุ
เหลือทนจริงๆ!
"เจียงเอี้ยน! แกบ้าไปแล้วหรือไง!"
"หยุดเถอะ!"
"หยุดเลย! ฉันยังมีชีวิต! มีชีวิตอยู่!"
เจียงเอี้ยนยังคงถีบขาเขาอย่างหนัก: "ไม่ฟัง ไม่ฟัง! ผีเน่าๆ สาธยายอะไรก็ไม่ฟัง!"
โจวเหวินซูโกรธจนแทบอาเจียน และก็อาเจียนจริงๆ
"ว้า—" กับเสียงหนึ่ง เลือดสดพร้อมฟันสองซี่ร่วงหล่นออกมา
คนรอบข้างกลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น จึงช่วยกันดึงเจียงเอี้ยนออกมา
"เฮ้ย! น้องสาว! รองผู้อำนวยการโรงงานโจวเขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ ถ้าเธอตีต่อไป เขาก็ตายจริงๆ หรอก!"
พอดีเจียงเอี้ยนเริ่มเหนื่อยด้วย จึงทำเป็นเหม่อมองโจวเหวินซูที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าสับสนงุนงง
"ยัง...ยังมีชีวิตอยู่ แกไม่ได้ตาย?"
โจวเหวินซูนอนอยู่บนพื้น เจ็บไปทั้งตัว แต่ในใจกลับเกลียดเจียงเอี้ยนจนแทบกัดฟันกรอด
แต่ก็ต้องกัดฟันพูดด้วยความอดทน: "ใช่! งั้นแกกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้ อย่ามาก่อเรื่องให้ฉันแถวนี้ แล้วที่เหลือเดี๋ยวฉันค่อยอธิบายทีหลัง!"
เจียงเอี้ยนไม่ฟังเขา
กลับส่งเสียงดังขึ้นอีกด้วยน้ำเสียงแหลมสูง: "ไม่ตาย แล้วจดหมายฉบับนี้มันเรื่องอะไร!"
นางยกหนังสือแจ้งข่าวการเสียชีวิตในหน้าที่ปลอมขึ้นมา แล้วถามเสียงดัง: "โจวเหวินซู ถ้าแกยังไม่ตาย แล้วทำไมบ้านฉันถึงได้รับหนังสือแจ้งว่าแกตายในหน้าที่!"
"ถ้าแกยังไม่ตาย แล้วทำไมให้พี่ชายแกมาเป็นทายาทสืบสกุลทั้งสองสายแล้วข่มเหงฉัน!"
เสียงสองประโยคนี้ดังลั่นจนโจวเหวินซูอยากจะตายจริงๆ ณ วินาทีนั้น
จบเห่!
จบเห่จริงๆ!
สายตาของคนรอบข้างเริ่มเป็นประกาย!
เรื่องใหญ่โตแล้วสิเนี่ย!
คนปกติใครจะให้พี่ชายมาข่มเหงเมียตัวเองเล่า นี่มันสัตว์เดรัจฉานชัดๆ!
"น้องสาม! แกเป็นโรคกำเริบอีกแล้ว! พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ!"
โจวเหวินซูทั้งโกรธทั้งร้อนใจ อดทนกับความเจ็บปวดแล้วลุกขึ้นจะไปดึงตัวนาง
แต่เจียงเอี้ยนทำเป็นไม่เห็น เหยียบลงบนนิ้วมือของเขาที่กำลังจะยันพื้นขึ้นมาพอดี
กระทืบเท้าไปพลางตะโกนไปพลาง: "โจวเหวินซู แกเก่งจริงๆ นะ! ตอนเราจัดงานแต่งทั้งหมู่บ้านเห็นกันหมด แกกลับมาบอกว่าฉันเป็นน้องสาวแก!"
"ทั้งบ้านแกพากันมาอาศัยบ้านฉัน กินของฉัน ใช้ของฉัน ใช้ฉันเป็นวัวเป็นควายมาสองปี แล้วตอนนี้กลับทำเป็นไม่รู้จักคน!"
"แล้วยังแต่งเรื่องตายในหน้าที่ขึ้นมา ให้พี่ชายแกมาข่มเหงฉัน หลอกให้ฉันคลอดลูก! ทั้งบ้านแกเป็นพวกหัวดำใจดำ สัตว์เดรัจฉาน ไร้ยางอาย!"
เสียงของนางดังขึ้นเรื่อยๆ ทีละประโยคชัดเจน
คนงานและครอบครัวที่ยืนดูต่างพากันโกรธแค้น
นี่มันช่างโหดร้ายกับคนเหลือเกิน!
โจวเหวินซูเจ็บจนมุมตากระตุก เหงื่อแตกเต็มหน้า
ไม่ยอมรอให้จมปลักอยู่กับความสิ้นหวัง เขากัดฟันลุกขึ้นพรวดแล้วพุ่งเข้าไปปิดปากเจียงเอี้ยนไว้แน่น แล้วลากตัวนางไปด้านข้างอย่างทารุณ
กระซิบเตือนข้างหูด้วยเสียงกัดฟัน: "เจียงเอี้ยน! แกจะทำลายฉัน ทำลายตระกูลโจวหรือไง! ถ้าแกยังกล้าพูดเหลวไหลอีก ฉันจะฆ่าแก..."
เจียงเอี้ยนหัวเราะเย็นในใจ
แค่นี้ยังไม่พอหรอก ความตายมันง่ายเกินไป สิ่งที่นางต้องการคือให้พวกสารเลวตระกูลโจวนี่ต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย
ระหว่างนั้นเอง รถจี๊ปทหารคันหนึ่งก็ค่อยๆ ขับออกมาจากประตูกองทัพ
ป้ายทะเบียนด้านหน้าขึ้นต้นด้วยตัวอักษรสีแดง เห็นแล้วรู้ได้ทันทีว่าเป็นรถของนายพลชั้นสูง
ดวงตาเจียงเอี้ยนกลิ้งไปมา จู่ๆ ก็ยิ้มแปลกๆ ออกมาทางโจวเหวินซูที่หน้าตาบูดบึ้ง
โจวเหวินซูรู้สึกใจวาบ ครู่ถัดมา หญิงสาวในอ้อมแขนก็อ้าปากกัดมือเขาอย่างแรง
เลือดไหลออกมาทันที
"อ๊าก!"
โจวเหวินซูร้องด้วยความเจ็บปวด สัญชาตญาณทำให้เขาปล่อยมือทันที
เจียงเอี้ยนพุ่งตัวออกไปด้านข้าง ก้าวสามสองก้าวก็กระโดดไปหน้ารถจี๊ป แล้วล้มตัวลงบนฝากระโปรงหน้าอย่างจัง
"ช่วยด้วย! ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าปิดปากแล้ว! ขุนนางจะฆ่าชาวบ้านแล้ว! รองผู้อำนวยการโรงงานของกองทัพหลอกลวงทั้งเงินทั้งคนแล้วยังจะเอาชีวิตอีก!"
นางตบฝากระโปรงรถจี๊ปอย่างบ้าคลั่ง ร้องไห้สุดเสียงราวกับใจจะขาด
รถจี๊ปเบรกกะทันหัน
ครู่ถัดมา ประตูรถเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ
ชายผู้นั้นมีคิ้วดกดำรูปดาบ ตาโตลึกคมคาย โครงหน้าคมเข้มและลุ่มลึก รูปร่างตรงสง่า ไหล่กว้างเอวคอด อกกล้ามเนื้อแน่น ขายาวได้สัดส่วนถูกห่อหุ้มด้วยกางเกงทหารที่ได้รูป เต็มไปด้วยพลังอำนาจ
เจียงเอี้ยนอดไม่ได้ที่จะมองเขาหลายที
ผู้ชายคนนี้หล่อมากจริงๆ!
ฮั่วเหยียนชิงสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรง จึงชำเลืองมองเจียงเอี้ยนด้วยสายตาเยียบเย็นเฉียบคม คิ้วขมวดเล็กน้อย
ผู้หญิงคนหนึ่ง
เป็นผู้หญิงที่สวยมากด้วย
หน้าตาหวานสดใส รูปร่างอวบอิ่ม ในอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตบางๆ ที่แน่นจนแทบจะปริแตก
กลม และใหญ่
เขานิ้วมือขยับเข้าหากัน ในความคิดผุดภาพของคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อนขึ้นมาอย่างประหลาด
ก็ให้สัมผัสอวบอิ่มขนาดนี้...
ฮั่วเหยียนชิงกลืนน้ำลาย ละสายตาออกอย่างรวดเร็ว กำหมัดแน่น พยายามระงับความร้อนวูบวาบในร่างกาย
ตัวเองคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ
หญิงสาวในคืนนั้นหาเจอแล้ว ยังจะคิดลามกกับผู้หญิงคนอื่นได้อีกหรืออย่างไรกัน