มีผู้ใหญ่สองคนเดินลงมาจากรถคันหลัง คนหนึ่งมีอินทรธนูสองดาวสี่แถบ เป็นกรรมการการเมืองเขตทหาร
อีกคนก็ดูมีบุคลิกไม่ธรรมดา ตำแหน่งไม่ต่ำเหมือนกัน
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลายคนขมวดคิ้วมองเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้า
โจวเหวินซูเลือดเย็นวาบไปทั้งตัว
ความกลัวพุ่งทะยานขึ้นถึงกระหม่อม
มืออ่อนขาอ่อน คลานเข้าไปหา: “ท่านผู้นำ ทั้งหมดมันเป็นความเข้าใจผิด!”
เจียงเอี้ยนก็ไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนี้ เจอกับผู้บริหารมาตรวจโรงงานพอดี
นางรีบเลื่อนตัวลงจากฝากระโปรงรถอย่างคล่องแคล่ว แล้วอ้าปากร้องไห้ทันที
“ท่านผู้นำทุกท่าน พวกท่านต้องช่วยหนูตัดสินแทนด้วยนะ ตระกูลโจวเลวทรามยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน รังแกคนอื่นโดยพึ่งอำนาจ พวกเราชาวบ้านธรรมดาๆ กำลังจะถูกบีบให้ตายแล้ว…”
นางร้องไห้พลางเล่าเรื่องเลวทรามของตระกูลโจวเก่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ครั้งนี้นางเล่ารายละเอียดมาก
ตั้งแต่ตระกูลโจวหลอกลวงให้แต่งงาน ยึดบ้านและเงินทองของครอบครัวนาง ไปจนถึงโจวเหวินซูเขียนจดหมายกลับบ้านหลอกว่าตายในหน้าที่ แล้วก็พี่สามีที่รับหน้าที่สืบสกุลสองสายบังคับนาง
เรียกได้ว่า ทุกเรื่องของตระกูลโจวเก่าแทบจะอยู่บนเส้นแบ่งของกฎหมายอาญามาโดยตลอด
สีหน้าผู้บริหารหลายคนเริ่มหน้าเครียดลงเรื่อยๆ กรรมการการเมืองจ้องไปที่โจวเหวินเฉียงซึ่งหน้าซีด ดวงตาคมกริบราวกับจะฆ่าคนได้
ฮั่วเหยียนชิงได้ยินว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเจ้าหน้าที่ในเขตทหาร ก็เดินหน้าเย็นชาเข้ามา ริมฝีปากบางเม้มแน่น มีอำนาจน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอารมณ์
เขายื่นมือรับจดหมายและทะเบียนสมรสในมือเจียงเอี้ยนมาดู สายตาเย็นชากวาดมอง แล้วจ้องเขม็งไปที่โจวเหวินซูอย่างเยียบเย็น: “ตราประทับด้านท้ายจดหมายฉบับนี้เป็นของปลอม”
สายตานี้เดียวดันทำให้ขาโจวเหวินซูอ่อนแรง หน้าซีดเผือด
ฮั่วเหยียนชิงเป็นคนที่จัดการยากจริงๆ
ตระกูลเขามีชื่อเสียง คุณปู่มีบารมีมากในเขตทหาร ตัวเขาเองก็เป็นคนที่สร้างผลงานจากสนามรบจริงๆ คำพูดของเขาในกองทัพมีน้ำหนักมากกว่าผู้อำนวยการจางด้วยซ้ำ
ถ้าเขาเข้ามายุ่ง แม้แต่พ่อตาตัวเองมาก็ไม่ช่วย!
ความผิดตอนนี้ไม่ใช่แค่หลอกให้แต่งงานแล้ว
การปลอมแปลงตราประทับเอกสารทางทหาร เป็นความผิดที่ไม่เล็กเลย
กรรมการการเมืองรับไปดู สีหน้ายิ่งแย่ลง: “โจวเหวินซู นายมานี่!”
ขาทั้งสองข้างของโจวเหวินซูสั่นเทา ราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว เดินฝืนๆ ขึ้นไปข้างหน้า ยังคิดจะแก้ตัว: “ท่านกรรมการการเมือง ท่านฟังผมอธิบายก่อน… เรื่องนี้ผมไม่รู้เรื่อง!”
เจียงเอี้ยนหัวเราะเย็น: “ไม่รู้เรื่อง? ถ้านายไม่รู้เรื่อง พ่อแม่นายจะรู้ได้ยังไงว่าตราทหารเป็นยังไง? พวกเขาจะปลอมแปลงเอกสารได้ยังไง?”
กรรมการการเมืองมองไปที่ฮั่วเหยียนชิง
ฮั่วเหยียนชิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดเสียงทุ้ม: “จับตัวไว้ก่อน แจ้งหน่วยรักษาความปลอดภัยมาสอบสวน ค่อยสืบให้ชัดว่าเป็นความผิดอะไร!”
“ท่านกรรมการการเมือง ท่านผู้พันฮั่ว ผมถูกกลั่นแกล้งจริงๆ!” โจวเหวินซูร้องไห้ด้วยความตื่นตระหนก ก้นอ่อนแรง สิ่งสีเหลืองขาวก็พุ่งออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
อี๋! น่าขยะแขยงจริงๆ!
เจียงเอี้ยนกระโดดหนีสูงสามศอกด้วยความรังเกียจ
แล้วหลบไปอยู่หลังเหล่าผู้บริหารทันที
ฮั่วเหยียนชิงก็ขยับหลบออกไปอย่างเงียบๆ
ใบหน้าโจวเหวินซูซีดหม่น รู้สึกเสียใจในใจ ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกคงไม่ให้พี่ชายรับช่วงสืบสกุล แต่จัดการผู้หญิงเลวนี่ให้ตายไปซะ!
ทหารยามรีบเข้ามา ประคองโจวเหวินซูทั้งสองข้างลากออกไปเหมือนลากหมูตาย
แต่เหยื่อที่ก่อเรื่องยังไม่ได้จัดการ
ฮั่วเหยียนชิงมองไปที่เจียงเอี้ยนอีกครั้ง
เด็กสาวเอามือทั้งสองข้างท้าวเอว เชิดหน้าทำอกผายไหล่ผึ่ง ดูเข้มแข็งองอาจ เหมือนพริกขี้หนูเม็ดเล็กๆ
ทำให้สองสิ่งนั้นเด่นชัดยิ่งขึ้น
ความรู้สึกคุ้นเคยจางๆ ที่ปลายมือกลับมาอีกครั้ง
ฮั่วเหยียนชิงเม้มริมฝีปากบางเป็นเส้นตรง แล้วเบือนสายตาหนีอย่างเงียบๆ
กรรมการการเมืองเดินไปหาเจียงเอี้ยน: “คุณสหาย เรื่องนี้ยังต้องให้คุณช่วยสอบสวน ในระหว่างนี้ คุณพักที่โรงแรมรับรองของเขตทหารก่อนก็แล้วกัน”
ตอนนี้เจียงเอี้ยนเก็บความบ้าคลั่งลงแล้ว พยักหน้าอย่างว่าง่าย: “ได้ค่ะท่านผู้นำ หนูจะให้ความร่วมมือกับการสอบสวนขององค์กร!”
ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี้ ทำเอาคนรอบข้างอึ้งไปหมด
เรื่องจัดการเสร็จ ฝูงชนแยกย้ายกันไป ผู้บริหารหลายคนก็เตรียมออกไปประชุม
เจียงเอี้ยนเดินตามทหารหนุ่มไปโรงแรมรับรอง ผมเปียสีดำเงางามสะบัดไปมาอยู่หน้าอก เห็นได้ชัดว่าเธออารมณ์ดีมาก
เธออดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง
คิ้วโก่งตาใส สัดส่วนดีมากจนแทบระเบิด ไม่รู้ว่ากล้ามเนื้อหน้าอกเวลาลูบจะเด้งๆ เหมือนที่จินตนาการไว้หรือเปล่า
ทำไงดี อยากลูบ
ชาติก่อนเธอเป็นคนชอบหน้าตา และผู้ชายคนนี้ก็เหมือนถูกสร้างมาให้ตรงสเปกเธอพอดี
กำลังคิดอยู่ในใจว่าจะหาจังหวะถามเขาว่ามีแฟนหรือยัง ก็เห็นทหารยามคนหนึ่งรีบวิ่งมาหาฮั่วเหยียนชิง
“ท่านผู้บัญชาการ! คุณลูกสาวพ้นอันตรายแล้ว หมอบอกว่าไม่เป็นไร ตอนนี้ยังอยู่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการ ท่านไม่ต้องกังวล!”
ฮั่วเหยียนชิงได้ยินก็พยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียดคลายลงเล็กน้อย พูดกับอีกฝ่ายว่าลำบากแล้ว
“สองวันนี้ฉันไม่อยู่ในกองทัพ ดูแลเด็กๆ ให้ฉันหน่อย”
“ครับ!”
จากนั้นรถก็พุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง
นิ้วของฮั่วเหยียนชิงกำพวงมาลัยแน่น ใบหน้าเย็นชาคิดถึงเรื่องเด็กๆ
สามปีก่อนเขาตามหน่วยไปบุกทำลายแหล่งค้ามนุษย์ที่เป็นโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แล้วพบฝาแฝดสองคน
บนตัวพวกเขามีปานประจำตระกูลฮั่ว ส่งไปต่างประเทศผ่านการตรวจด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงถึงรู้ว่า เป็นลูกของตัวเองจริงๆ
รอบตัวเขาไม่เคยมีผู้หญิง ตลอดชีวิตที่ไม่เคยผิดพลาด ก็มีครั้งเดียวที่ไปชนบทแล้วถูกคนวางยา…
แต่เขาหามานาน ก็ไม่พบว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
เพราะได้หลับนอนกับเขา แล้วยังให้กำเนิดลูกสองคน เขาจึงต้องรับผิดชอบแน่นอน
ช่วงนี้ ในที่สุดก็มีเงื่อนงำบางอย่าง
ฝ่ายหญิงน่าจะเป็นสาว educated youth ที่ถูกส่งไปประจำที่อำเภอชิงผิงในปีนั้น
เขาต้องรีบไปตรวจสอบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี
เด็กสองคนอายุสามขวบครึ่งแล้ว รอแม่มานานเกินไปนาน
เขาต้องรีบตามหาเธอให้เจอ
อีกด้านหนึ่ง เจียงเอี้ยนยืนอยู่ไม่ไกล ได้ยินบทสนทนาระหว่างทหารยามกับฮั่วเหยียนชิงอย่างชัดเจน
ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่แต่งงานแล้ว ยังมีลูกอีก
ความสนใจที่เพิ่งเกิดขึ้นของเธอหายไปทันที
ถึงจะชอบผู้ชายหล่อ แต่แบบที่มีเมียมีลูก เธอไม่แตะต้องหรอก
“คุณสหาย โรงแรมรับรองอยู่ทางนั้น”
ทหารหนุ่มหันมาเรียกเธอ
เจียงเอี้ยนรีบตามไป พอถึงโรงแรมรับรองก็โทรศัพท์หาป้าสะใภ้กับลุงที่อำเภอชิงผิงเพื่อแจ้งว่าเธอปลอดภัย แล้วถึงกลับเข้าห้องนอนหลับทันที
เดินทางมาอย่างทุลักทุเล เหนื่อยแทบตาย
…
เจียงเอี้ยนที่หลับไม่รู้เรื่อง กลับไม่รู้ว่าตอนนี้เด็กน้อยในโรงพยาบาลก่อเรื่องวุ่นวายเพราะเธอแล้ว
ฮั่วเฉียนเฉียนหลังจากฟื้นขึ้นมา ก็อาละวาดตลอด ร้องไห้จะเอาเธอคนสวยหอมๆ ที่ช่วยไว้เมื่อกี้
พูดไปพลางร้องไห้ไปพลาง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ร้องไห้จนหายใจแทบไม่ออก
เสี่ยวหลิวที่เป็นผู้ชายร้อนใจจนเกาหัวแกรกๆ ไม่รู้จะปลอบยังไง ได้แต่ปลอบว่าเดี๋ยวพ่อก็กลับมา
ผลปรากฏว่าเด็กน้อยไม่ยอมฟังเลย
ครั้งนี้แม้แต่พ่อก็ใช้ไม่ได้
“ไม่เอาๆๆ!”
“หนูจะเอาเธอคนนั้น! เธอตัวหอมมาก หนูจะให้เธอเป็นแม่ของหนู! หนูอยากได้แม่ อืออือ…”
ฮั่วเฉียนเฉียนดิ้นรนสุดแรง เสียงร้องแหบแห้ง หน้าแดงก่ำ
พอได้ยินเด็กร้องหาแม่ น้ำตาเสี่ยวหลิวแทบจะกลั้นไม่อยู่
เด็กสองคนนี้น่าสงสารมาก ตั้งแต่เล็กก็ไม่มีแม่ ผู้พันของพวกเขาเป็นคนหยาบๆ ไม่รู้จักเลี้ยงเด็ก ตลอดทางก็ลำบากพอสมควร
เด็กอีกคนฮั่วหยุนเฉิงก็เงียบ ริมฝีปากเม้มแน่น
แม่ เป็นคำที่แปลกสำหรับเขา
โดยไม่รู้ตัว ในสมองเขาก็อดนึกถึงผู้หญิงที่ช่วยน้องสาววันนี้ไม่ได้
ถ้าเธอเป็นแม่ของพวกเขา…
ส่ายหัว ฮั่วหยุนเฉิงรู้สึกว่าตัวเองคิดมากไปเอง
เสี่ยวหลิวทนเสียงร้องไห้ของฮั่วเฉียนเฉียนไม่ไหวจริงๆ สุดท้ายก็ต้องโทรหาฮั่วเหยียนชิง
พอรู้เรื่องทั้งหมด ฮั่วเหยียนชิงก็กดขมับ
รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเด็กๆ เหมือนกัน
เขาต้องรีบหาแม่ของเด็กให้เจอ ให้เด็กๆ มีครอบครัวที่สมบูรณ์
ส่วนผู้หญิงที่ช่วยลูกสาวเขาไว้ ก็ต้องหาให้เจอ
ทั้งในแง่เหตุผลและความรู้สึก ก็ต้องขอบคุณเขา
ดังนั้นฮั่วเหยียนชิงจึงรับปากว่าจะหาเธอคนนั้นให้เจอและพากลับมา ฮั่วเฉียนเฉียนถึงได้หยุดร้องไห้ยิ้มออก ในที่สุดก็เลิกอาละวาด