สิ้นเสียงพูด
ชายชราผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวผ้าป่านสีเขียวไผ่ สวมแว่นสายตาทรงโบราณและไว้เคราขาว เดินตามคนรับใช้มาจนถึงห้องนอนของท่านผู้เฒ่าเซียว
ทว่าเมื่อมาถึงหน้าประตู เขากวาดตามองผ่านหางตา
สีหน้าของชายชราพลันตื่นตะลึง ดวงตาที่มองหลินโม่เต็มไปด้วยความตกใจ
หลินโม่เองก็แปลกใจอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าชายชราคือเทพหมอไป๋แห่งตระกูลซูที่พบก่อนหน้านี้
“เทพหมอไป๋ ในที่สุดท่านก็มาถึง!”
“ขอท่านโปรดลงมือช่วยคุณปู่ของฉันด้วย!”
เซียวชีเทียนราวกับเห็นฟางช่วยชีวิต รีบดึงไป๋ฉางโช่วเข้าไปในห้องนอนทันที
“อาจารย์”
หญิงสาวเรียก ก่อนก้มหน้าเล่ารายละเอียดการรักษาก่อนหน้านี้ให้ฟัง
เมื่อฟังจบ
ไป๋ฉางโช่วขมวดคิ้วแน่น ตรวจดูอาการของท่านผู้เฒ่าเซียวอย่างละเอียด แล้วถอนหายใจยาว “โรคนี้ ข้ารักษาคนมาหลายสิบปี ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยพบเห็นมาก่อน”
“ขออภัยทุกท่าน ข้าหมดปัญญาจริง ๆ”
ชั่วพริบตา
ใบหน้าเซียวชีเทียนซีดเผือด เขาทรุดลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง
วิชาแพทย์ของไป๋ฉางโช่วล้ำเลิศ เป็นแพทย์ผู้มีชื่อเสียงโดดเด่นที่สุดในเมือง หากแม้แต่เขายังจนปัญญา หรือท่านผู้เฒ่าจะต้องสิ้นใจอยู่ที่นี่จริง ๆ
สีหน้าหญิงสาวก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
ใบหน้าขาวซีดลงหลายส่วน
เห็นได้ชัดว่าการฝังเข็มของนางไม่เพียงช่วยผู้ป่วยไม่ได้ กลับราวกับยาพิษที่ยิ่งเร่งให้ผู้ป่วยใกล้ตายเข้าไปอีก
“เทพหมอไป๋ ขอท่านช่วยคิดหาหนทางด้วยเถิด!”
“ขอเพียงท่านช่วยบิดาของข้าได้ ไม่ว่าท่านต้องการเงินเท่าไร ตระกูลเซียวก็ยินดีมอบให้!”
ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างกระวนกระวาย เขาชื่อเซียวอู่ เป็นประมุขตระกูลเซียวรุ่นปัจจุบัน และเป็นบิดาของเซียวชิวสุ่ย